444 



— GRAMINAE. 



FAMILIE 18.. 



Panicum sanguinale 

 Fig. 368. 



bb. Pluimtakken ten slotte rechtop- of wijd afstaand. Onderste kelkkafje 3-nervig, 

 nauwelijks half zoo lang als het langwerpig-lancetvormige, toegespitste, 5- 

 nervige tweede, het 3e zonder bovenste kroonkafje in zijn oksel. 



P. eapillare blz. 447. 



P. sanguinalei) L. (Digitaria-) sanguinalisi) Scop.). Bloedgierst (fig. 368). 

 Deze plant vormt verscheidene (meest 3-10, soms meer dan 20) liggende 

 en dan vaak in den grond wortelende of geknikt opstijgende of rechtop- 

 staande stengels, die meest beneden 1-3 zijloten 

 dragen. Deze stengels zijn glad, alleen in de 

 knoopen iets behaard. De bladen zijn donker- 

 grijsgroen met 4-10 cM lange, vrij breede 

 (4-9 mM), uit een breeden , afgeronden voet 

 geleidelijk in een spits samengetrokken bladschijf, 

 die van boven kaal of iets behaard, van onderen 

 meest min of meer dicht met tot 3 mM lange, 

 iets zijdeachtig glanzende haren bezet is. Deze 

 is verder aan den rand iets gegolfd , heeft een 

 duidelijk te voorschijn tredende witachtige mid- 

 dennerf met aan weerszijden nog een wit- 

 achtige nerf. De bladscheeden zijn meest vrij 

 wijd, vaak iets opgeblazen of aanliggend, de 

 onderste zijn meest vrij dicht behaard, spaar- 

 zaam met korte en met tal van lange, aan den voet tot knoopjes verdikte 

 haren bedekt, de bovenste zijn min of meer kaal. Het tongetje is zeer 

 kort (nog niet 1 mM lang), afgeknot. 



De aartjes zitten meestal ten getale van 2, zelden van 4, aan korte, tot 

 een schijnaar verbonden takken (fig. 368), zijn aan de onderzijde der spil 

 ingeplant, het eindelingsche is langer, de zijdelingsche zijn kort gesteeld. 

 De schijnaren, meest 4-6 in getal, zijn 3-10 cM lang en vingervormig 

 geplaatst. De as is plat gedrukt, smal gevleugeld, heen en weer gebogen, 

 met ruwen rand. De aartjes zijn circa 3 mM lang, langwerpig-lancetvormig, 

 spits, meest violet aangeloopen, 1-bloemig. Het onderste kelkkafje (fig. 368) 

 is zeer klein of niet ontwikkeld, de andere en ook de kroonkafjes zijn 

 ongenaaid. Het tweede kelkkafje is aan den top behaard, circa half zoo 

 lang als het meest 7-nervige, aan den rand wollige, doch overigens kale 

 derde (dit derde draagt geen bloem in zijn oksel). De stempels zijn purper. 

 ©. 10-65 cM. Juli— Herfst. 

 De schijnaren zijn meest, de geheele plant is soms violet aangeloopen. 

 Door de bijna steeds aanwezige beharing der onderste bladscheeden en 

 de lancetvormige aartjes is deze soort gemakkelijk van P. lineare te onder- 

 scheiden en reeds in niet-bloeienden staat door de duidelijk witachtige 

 nerven naast den bladrand. 

 In Amerika wordt zij als voedergras gekweekt (crab grass). 



Biologische bijzonderheid. De stempels en de helmknopjes treden tegelijk 

 uit de bloemen, zoodat dan zelfbestuiving plaats heeft, later als de helm- 

 knopjes zijn afgevallen, blijven de stempels nog lang geschikt om stuifmeel 

 op te nemen en kan dus kruisbestuiving geschieden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bijna geheel 



1) sanguinale(-is) = bloedrood, 

 vormige bloeiwijze. 



-) van het Latijnsche digitus: vinger, om de vinger- 



