FAMILIE 18. 



GRAMINAE. — 



465 



Phleum pratense 

 Fig. 392. 



die duidelijk naar voren ruw zijn. Het tongetje is aan de onderste bladen 

 meest slechts 2 a 3 niM lang, vrij breed en tamelijk stomp, aan de bovenste 

 langer (tot 5 niM), meer spits, vaak van franje voorzien. 



De aarpluim is meest smal cylindrisch, tot 9 mM dik en tot 14 cM lang, 

 zeldzamer kort, ei- tot bolrond, stomp. De zij- 

 takken zijn ver met de spil verbonden. De kelk- 

 kafjes (fig. 392) zijn langwerpig, 2-3 mM lang, 

 dubbel zoo lang als de kroonkafjes, afgeknot, 

 witachtig vliezig met stevige, groene kiel, die in 

 de groene, stijve naald uitloopt, zelden zwart- 

 achtig, aan de kiel met lange, witte haren ge- 

 wimperd. De kelkkafjes zijn vrij wat langer dan 

 de naald. Het onderste kroonkafje (fig. 392) is 

 witachtig vliezig, aan den afgesneden top getand. 

 De vrucht is bol- tot eirond. 4- 2-10 dM. Juni, 

 Juli, soms tot Herfst. 



Deze soort onderscheidt zich van Alopecurus 

 pratensis door de stijve wimpers en de korte, 

 stijve naalden. 



De variëteit 5. nodósum ') L. heeft 3-5 mM lange kelkkafjes met langere 

 naald dan bij de soort. De stengel is aan den voet bijna steeds knolvormig 

 verdikt, niet langer dan 4 dM, wat slap. De aarpluim is meest smal, niet 

 meer dan 6 mM dik. De kelkkafjes zijn vaak zwartachtig. 



De slappe, lage stengel en de smalle pluim zijn voor deze variëteit betere 

 kenmerken dan de knolvormige stengelverdikking. 



Een vorm van dezen met slappen, liggenden of opstijgenden stengel, waar- 

 van het laatste lid vaak spitshoekig is opgericht, is Warnstorfii-) Aschers.et 

 Gr. Deze gelijkt veel op Alopecurus geniculatus. 



De monstrositeit compósitiim (zie Anthoxanthum odoratum) is een enkele 

 maal gevonden. 



Biologische bijzonderheid. De bloemen zijn volgens sommigen protero- 

 gynisch , volgens anderen homogaam. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 in weiden, aan wegranden en in bosschen voor en is een der beste voe- 

 dergrassen bv. voor kunstweiden. 



De var. komt op droge plaatsen op heuvels, in bosschen, aan wegen en 

 muren voor. De soort is bij ons algemeen, de var. is zeldzaam, de vorm 

 van deze is bij Rotterdam gevonden. 



Volksnamen. De naam timotheegras wordt het meest gebruikt, verder 

 in Friesland weetraai, in Groningen doddegras, hanepooten en motraai. 



P. echinatum ■•■) Host. Stekelharig doddegras (fig. 393). 



Deze plant is aan den voet bundelsgewijs vertai<t, met weinige of vele rechtopstaande of 

 meest geknikt opstijgende, gladde stengels. De bladen hebben tot 8 cM lange, meest circa 

 3 mM breede, slappe, toegespitste, alleen van boven iets ruwe of geheel gladde schijven. 

 Het tongetje is tot 3 mM lang, breed driehoekig, afgerond, aan de zijden iets afloopend. 



De aarpluim is eirond, zeldzaam kort cylindrisch (tot 1,5 cM lang), de aartjes zijn 

 afstaand, de onderste neergebogen. De kelkkafjes zijn langwerpig-ovaal , circa 4 mM lang , 

 aan den top afgerond en plotseling in de naald overgaand, met 3 krachtige nerven, kort 

 verspreid behaard, aan den rug met afstaande borstelharen kamachtig gewimperd , met 



') nodosum = knoopig. 

 Heukels, Flora. I. 



-) Warnstorfii = Warnstorf's. 



•') echinatum = stekelharig. 

 30 



