FAMILIE 18. 



GRAMINAH. — 



475 



Calamagrostis lanceolata 

 Fig. 404. 



De kelkkafjes (fig. 404) 



C. lanceolata ') Rth. (C. Calaiiiagróstis Karst.). I^ 1 u i in riet (fig. 404). 



Deze plant heeft een kruipenden wortelstok met vrij dunne uitloopers en 

 vormt kleine zoden. De stengel is rechtopstaand, iets slap, beneden glad, 

 boven (boven het bovenste blad beginnend) ruw, 

 vaak vertakt. De bladen hebben een gladde of 

 iets ruwe, aan de onderste soms boven zacht be- 

 haarde scheede en een vrij smalle (tot 5 mM 

 breede) , soms (vooral aan de zijloten) borstelvor- 

 mig samengevouwen , boven zeer ruwe, meest 

 tamelijk stijve bladschijf. Het tongetje (fig. 404) 

 is tot 3 niM lang, stomp, vaak franjeachtig. 



De pluim ■ is langwerpig, tot meer dan 2 dM 

 lang, slap, overhangend, zelden stijf rechtopstaand, 

 tijdens den bloeitijd gelijkmatig uitgespreid, daar- 

 voor en daarna samengetrokken. Hare takken 

 zijn dun, heen en weer gebogen, meest niet meer 

 dan 5 cM lang. De aartjes zijn smal lancetvormig, 

 kort (2 mM) of de eindelingsche langer gesteeld, 

 violet of vuilpurper, zelden groen of witachtig. 

 zijn smal lancetvormig, toegespitst, circa 4 mM lang, met groene midden- 

 streep en meest met violette puntjes. Het onderste kelkkafje is iets langer 

 dan het bovenste. De haren aan de as der aartjes zijn rondom gelijkmatig 

 verdeeld en vormen een gesloten haarkrans, die uit even lange haren be- 

 staat, de as is bijna niet of niet boven de bloem verlengd. Het onderste 

 kroonkafje (fig. 404) is vrij smal, 2-puntig, meest 5-nervig, niet meer dan 

 half zoo lang als de kelkkafjes, in het bovenste deel doorschijnend vliezig 

 met een zeer korte, nauwelijks 1 mM lange, niet of weinig buiten de zij- 

 spitsen uitstekende, rechte naald aan den top. Het bovenste is vrijwat 

 korter dan het onderste. 4- 6-15 dM. Juni, Juli. 



Karakteristiek is voor deze soort de vaak zeer sterke vertakking der sten- 

 gels uit de middelste en bovenste knoopen, waardoor de plant een zeer 

 eigenaardig uiterlijk heeft. Na den bloei ziet de plant er door de dan meer 

 te voorschijn tredende haren in de bloeiwijze geheel anders uit dan voor dien tijd. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en 

 Noord-Europa op vochtige plaatsen en in laag veen 

 voor. Zij is bij ons vrij algemeen. 



C. Hallerlana-) P. B. (C. villósa-) Mutel.). Veenriet 

 (fig. 405). 



Deze soort onderscheidt zich van C. lanceolata door de 

 volgende kenmerken. Zij heeft een wortelstok vaak met lange 

 uitloopers, destengel is enkelvoudig, onvertakt. De blad- 

 scheede heeft meest onder de inplanting der schijf een bosje 

 haren, doch is overigens kaal, zeiden geheel kaal of geheel 

 ruw behaard. De schijf is vaak sterker ruw en is op zonnige 

 plaatsen ingerold en soms stijf rechtopstaand. 



De as van de pluim en de takken zijn vaak vrij ruw. De 

 kelkkafjes (fig. 405) zijn tot meer dan 5 mM lang, beneden 

 groen, boven meest wat violet, zelden aan de randen tot den 

 voet gekleurd. De as van het aartje is boven de inplanting 

 der bloem tot een behaarden stekel verlengd. Het onderste 



kroonkafje (fig. 405) heeft op den rug een meest in of onder het midden ingeplante naald, 



die langer dan dit is. ^. 6-15 dM. Juli, Augustus. 



Calamagrostis Halleriana 

 Fig. 405. 



1) lanceolata = lancetvormig. 



-) Halleriana = Haller's. 



'•') villosa = donzig. 



