FAMILIK 18. 



— GRAMINAE. — 



477 



smald, op den rii^ zeer ruw, purper aangeioopen. Üe haren van de as 

 der aartjes zijn boven de inplantingsplaats der bloem omstreeks even lang 

 als of iets korter dan de kelkkafjes. Het onderste kroonkafje (iïg. 407) is 

 vrij smal, 2-puntig, 3-nervig, omstreeks ' .. maal zoo lang als het kelkkafje 

 en draagt op den rug een boven dit kroonkafje uitstekende naald , die meest 

 omstreeks tot - .; van het kelkkafje reikt. Het bovenste kroonkafje is iets 

 korter, l].- 6-12 dM. Juni— Augustus. 



De variëteit °. glaiica ') Rchb. heeft blauwgroene bladen en bleekgroene 

 kelkkafjes. Het is een schaduwvorm. 



De soort is aan de eigenaardig kluwenvormende bloeiwijze, die den 

 geheelen winter verdroogd aan de plant blijft zitten, te herkennen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bijna geheel 

 Europa in droge bosschen , op zonnige heuvels o. a. in de duinen en aan zandige 

 oevers voor. Zij is bij ons vrij algemeen. De var. 'i. is zeldzaam gevonden. 



C. littorèa-) D. C (C. pseudophiagmites'') Baiimg.)- S t r a n d r i e t (fig. 408). 



Deze soort gelijkt veel op C. Epigeios, maar verschilt er van door de volgende ken- 

 merken. De plant is grijsgroen. de stengel is meest langer, 

 minder ruw, vaak bijna glad. De bladen hebben een iets 

 ruwe scheede en een iets smallere, meest niet meer dan 

 6 mM breede, schijf. 



De pluim is grooter, tot bijna 4 dM lang, slap over- 

 hangend, tijdens den bloeitijd gelijkmatig uitgespreid, met 

 dunne, tot meer dan 1 dM lange takken. De kelkkafjes 

 <fig. 408) zijn vaak tamelijk ongelijk, het onderste is tot 

 6 mM lang, het bovenste 'ir':; korter. Het onderste 

 kroonkafje (fig. 408) is langer, minstens half zoo lang als 

 de kelkkafjes en draagt een eindelingsche, ver boven de 

 zijspitsen uitstekende naald, die meest bijna den top van 

 het langste kroonkafje bereikt. 9-12 dM. ^. Juni, Juli. 



Deze soort is van C. Epigeios niet alleen door den stand 

 der kafnaa'ld te onderscheiden, maar ook doordat de pluim 

 zich in den bloeitijd zoo wijd uitspreidt als bij C. lan- 

 ceolata. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa aan rivier- 

 oevers voor. Zij is bij ons bij Breda, Katwijk, Scheveningen en in de omstreken van 

 Haarlem gevonden. 



17. Ammóphila ^) Host. Helm. 



Aartjes vrij groot, 1-bloemig. Onderste kelkkafje korter dan het bovenste, 

 beide slechts weinig langer dan de bijna even lange kroonkafjes. As der 

 aartjes boven de bloem verlengd, aan den top penseelvormig behaard, aan 

 den voet van het onderste kroonkafje met haren, die veel langer zijn dan 

 de breedte van dat kroonkafje, soms zelfs langer dan dit. Onderste kroon- 

 kafje teer, vliezig tot papierachtig, ongenaaid. Schubbetjes langwerpig, 

 evenlang als of langer dan het vruchtbeginsel. 



Pluim aarvormig, ook tijdens den bloeitijd samengetrokken, met meest 

 ruwe takken. 



Meest hooge grassen met bijna gaffelvormig vertakten wortelstok, een 

 dichte zode vormend. Stengel rechtopstaand met borstelvormig opgerolde 

 bladen (zij zijn in het begin bij vochtig weer open), die van boven op de 

 nerven zachtbehaard , doch overigens glad zijn. 



Calamagrostis litforea 

 Fig. 408. 



1) glauca = blauwgroen. -) littorèa = strand. -O pseudophragmites = schijnriet. 

 O van het Grieksche ammos: zand en philos: vriend, omdat de plant op zandgrond groeit. 



