482 



— GRAMINAE. — 



FAMILIE 18. 



die wel wat op die, door tanden gemaakt, gelijken en veroorzaakt worden 

 door de drukking van de openingen der oudere scheeden, die de jongere 

 bladen in den jeugdigen toestand omgeven. Volgens eene 

 "w^ Groningsche legende zouden die indruksels ontstaan zijn, 



doordat Christus, toen men hem aan het kruis een riet- 

 stengel met aan den top een spons in azijn gedoopt, gaf , 

 van pijn in een rietblad zou hebben gebeten. Volgens 

 een andere legende zouden die tandindrukken afkomstig 

 zijn van den duivel. Toen nl. Christus aan het kruis 

 hing, wilde de duivel daar bovenop gaan zitten, omdat 

 hij meende een overwinning te hebben behaald. Christus 

 beval hem echter zich in het riet te verschuilen. Hij moest 

 gehoorzamen , maar zette in zijne woede zijne tanden in 

 een rietblad en de indrukken zijner tanden zijn nog in 

 zulk een blad te zien. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt 

 in geheel Europa aan randen van stilstaande en langzaam 

 stroomende wateren, aan rivieroevers, in diepe moerassen 

 en op vochtige akkers voor. Ook in ons land is zij op 

 dergelijke plaatsen zeer algemeen en wordt voor matten, 

 schuttingen en voor dakbedekkingen gebruikt. De var. S. 

 is een enkele maal gevonden. 



Volksnamen. Behalve de namen riet, blad-, sloot- en 

 dekriet noemt men de plant in Groningen poezen, in 

 Utrecht schilf, in Waterland piepers, in Zuid-Holland 

 halriet en op Overflakkee oeverriet. 



2U. Jloliiüa^) Much. 



M. coerülea-) Mnch. Pij pest r O O tj es (fig. 415). 



Deze plant heeft een korten , kruipenden , zelden tot 7 cM langen , met 

 schubben bezetten wortelstok, die dunne uitloopers 

 vormt. Hieruit komen onmiddellijk naast den stengel 

 van het vorige jaar de nieuwe stengels van dit jaar. 

 De plant is lichtgroen en zodenvormend. De stengel 

 is glad, meest boven den voet onbebladerd, aan 

 den voet knolvormig en daar scheeden dragend. 

 Daarboven zit een lid van 2 a 3 cM en dan een 

 van 1 mM lengte. In de hierdoor gevormde 

 knoopen zitten dicht opeen 2 stengelbladen, waar- 

 van het bovenste een vaak zeer lange scheede 

 bezit, die een deel van den stengel omhult. Op 

 dit bovenste blad volgt nu het laatste, 3 tot meer 

 dM lange stengellid , dat de pluim draagt. Bij niet- 

 bloeiende stengels is wel het 2 a 3 cM lange 

 stengellid aanwezig, met een blad, doch het vol- 

 gende blad blijft in de scheede van het vorige zitten. Bij bloeiende stengels 

 vormt dus het laatste lid bijna den geheelen bloemstengel. De bladen zijn 

 in de jeugd opgerold, zij hebben een gladde, aanliggende scheede en een 

 vrij smalle, meest 3-5 mM breede, van boven en aan den rand ruwe schijf. 



Sigaargal van 



Phragmit es communis 



Fig. 414. 



Molinia coerülea 

 Fig 415. 



1) naar J, J. Molina, een Spaansch botanicus f 1829. 



■-') coerülea = blauw. 



