FAMILIE 18. — (IRAMINAK. — 483 



die aan den rand, vooral aan de hoeken van het tongetje (fi}^^ 415), lang 

 gewimperd is en een witachtige iniddenstreep heeft. 



De pkiiiii is tot 4 dM lang, smal samengetrokken, zeiden iets uitge- 

 spreid, meest bijna aarvormig, met tros-pluimvormige takken, die iets 

 ruw, meest rechtopstaand zijn, terwijl de onderste vaak tal van grond- 

 standige takjes hebben. De aartjes zijn vrij klein, circa 6-8 mM lang, 

 meest leikleurig-blauw, zelden violet of groenachtig of witachtig, 2-5- 

 bloemig, de bovenste bloem is weinig ontwikkeld. De kelkkafjes (fig. 415) 

 zijn tot 2 niM lang, stomp, met kleine stekeipunt, eennervig, het bovenste 

 is iets langer. Het onderste kroonkafje is 3-6 niM lang, spits of stomp- 

 achtig, gewelfd, op den rug afgerond, 5-nervig, nauwelijks langer dan het 

 kale, ongenaaide, bovenste. De spil der aartjes is kort behaard. De schub- 

 betjes zijn kort omgekeerd eirond, afgeknot. De stijl is vrij lang, de 

 stempels zijn vedervormig. 2[. 3-9 dM. Juli— September. 



Deze soort is door de meestal blauwe aartjes en door de boven den 

 voet bijna geen knoopen dragenden , zeer stijven stengel gemakkelijk te 

 onderscheiden. Zij wordt om die laatste eigenschap als pijpdoorstekers ge- 

 bruikt, ook worden er wel bezems uit gemaakt. Als voedergras heeft zij 

 weinig waarde, zij maakt het hoofdbestanddeel uit van het zoog. blauwgras 

 onzer vochtige weiden. 



Een variëteit is S. littordlis^) Aschers. et Gr. (M. litoralis Host.). De plant 

 is groot en krachtig, de wortelstok vormt uitloopers. De stengel is stijf, 

 tot 1,5 dM hoog, de bladen zijn zeer breed (tot 1 cM). De pluim is groot 

 en stijf met stijve, rechtop-afstaande takken. De aartjes zijn meest donker, 

 de onderste kroonkafjes tot 6 mM lang, geleidelijk in een spitse punt versmald. 



Een andere variëteit is y. viridiflóra-) Lej. met bleekgroene tot geelachtige 

 kelk- en kroonkafjes. 



Biologische bijzonderheid. Eene bijzonderheid omtrent het insectenbezoek 

 is vermeld bij de biologische bijzonderheden der Graminae. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 in vochtige weiden , aan heidepiassen en in hooge venen voor. Zij is bij 

 ons algemeen. De var. jS. komt op vochtige plaatsen, ook aan rivieroevers 

 voor, de var. y. is bij Nijmegen gevonden. 



Volksnamen. De plant heet in Friesland binten , daar en in Salland bent, 

 in Friesland en Noord-Drente pieperaaien, in Friesland, Noord-Overijsel , 

 Utrecht en het Land van Hulst pijpdoorstekers, in Groningen pionten en 

 pijpraaien, in Oost-Drente en Zuid-Holland bentgras, in Twente pipen- 

 pörkers, daar en in de Graafschap Zutphen en aan den Zoom der Veluwe 

 smeelen, in de twee laatstgenoemde streken ook meelen, in den Achter- 

 hoek van Gelderland med(d)elen , in Waterland stopnaalden , in Utrecht 

 buntgras, bij Ouderkerk blauwgras, in het Oostelijk deel van Noord-Brabant 

 kwajongens, op Goeree en Tholen bunt en in het Land van Hulst schoonmakers. 



21. Coryuéphorns ') P. B. 



C. canéscens ') P. B. (Aira canéscens L., Weingaertnéria'') canéscens Bernh,). 

 Buntgras (fig. 416). 

 De plant groeit meest in bundels, is dicht zodenvormend en grijsgroen. Er 



1) littoralis = strand. -) viridiflóra groenbioemtg. ■') van liet Grieksche 



corynê: knots en pheró: ik draag, omdat de naald aan den top in een knots uitloopt. 

 ') canéscens = grijsachtig. ■"') naar Weingaertner, te Erfiirt. 



31* 



