484 



GRA.MINAE. 



FAMILIE 18. 



Corynephorus canescens 

 Fig. 416. 



zijn meest tal van rechtopstaande of opstijgende, dunne, gladde of alleen 

 onder de pluim zwak ruwe stengels. De bladen hebben een iets ruwe, 

 rosé, vaak purper gekleurde, aan de bovenste bladen iets opgeblazen scheede 

 en een borstelvormige, samengevouwTn, ruwe, aan de stengelbladen korte 

 schijf. Het tongetje (fig. 416) is langwerpig, circa 3 m.W lang, stomp. 



De pluim is langwerpig, tot 1 dM lang, aarvormig, voor en na den bloei 

 samengetrokken, tijdens dezen rechtop-afstaand. Hare takken zijn meest 



niet meer dan 1,5 cM lang, iets ruw, de krachtigste 

 hebben aan den voet een grondstandig takje. De 

 aartjes zijn circa 3 mM lang, lichtgroen, naar boven 

 wit, vaak rosé aangeloopen , ten slotte witachtig 

 (tijdens den bloei heeft de pluim doordedonkerbruine 

 helmknopjes een gespikkeld uiterlijk). De spil der 

 aartjes is boven de bloemen niet verlengd. De kelk- 

 kafjes (fig. 416) zijn langer dan de bloemen, spits, circa 

 dubbel zoo lang als de onderste kroonkafjes, het 

 onderste is 1-, het bovenste 3-nervig, iets langer. 

 Het onderste kroonkafje (fig. 416) is wat spits, on- 

 gedeeld, dicht boven den voet van een kafnaald 

 voorzien , die omstreeks zoo lang is als het kafje 

 en in het midden een behaarden knoop draagt en 

 daarboven knotsvormig verdikt is. Het is 6 maal zoo lang als de haren 

 aan den voet er van. Het bovenste kroonkafje is aan den top 2-lobbig. 

 De schubbetjes zijn 2-spletig. De vrucht is langwerpig, aan de zijde van 

 het bovenste kroonkafje smal gegroefd , nauw door de kroonkafjes omsloten. 

 4. 1,5-3 dM. Juni, Juli. 



Door de knotsvormige naald is deze soort van alle andere inlandsche 

 grassen te onderscheiden. 



Biologische bijzonderheden. De plant is xerophytisch gebouwd, hetgeen 

 ca. blijkt uit het samenrollen der bladen bij droog weer, als bij den helm 

 en bij Festuca ovina, ook liggen daar de huidmondjes in groeven (zie bij 

 deze soorten). 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt hoofdzakelijk 

 in West-Europa en in Rusland voor op droge heiden , zandvlakten en zand- 

 stuivingen. Ook daar is zij bij ons algemeen. Zij wordt door schapen ge- 

 geten. 



22. Hólcus •) L Witbol. 



Aartjes vrij klein , meest 2-bloemig. Bovenste bloem meest mannelijk 

 (bij H. lanatus vaak 3-bloemig, de 2 bovenste mannelijk, bij H. mollis 

 soms ook de bovenste bloem 2-slachtig). Kelkkafjes gekield, langer dan 

 de bloemen, het onderste eennervig, spits, smaller en iets korter dan het 

 3-nervige bovenste, dat aan den uitgeranden top stekelpuntig, soms kort 

 genaaid is. Onderste kroonkafje 5-nervig, stomp, dat der 2-slachtige bloem 

 ten slotte hard wordend, glanzend, dat der mannelijke bloem onder den 

 top genaaid. Schubbetjes langwerpig, langer dan het kale vruchtbeginsel. 

 Vrucht zijdelings samengedrukt, op de zijde, naar het bovenste kroonkafje 

 gekeerd, zwak gegroefd, kaal. 



1) van het Grieksche holcos, afgeleid van elcö: ik trek naar buiten. Het heet nl. dat 

 men met de planten stekels uit het vleesch kon trekken 



