504 



GRAMINAE. 



FAMILIE 18. 



Eragrostis major 

 Fig. 440. 



of aan den voet liggende stengels, die glad en vaak uit de onderste knoopen vertakt zijn. 



De bladen hebben kale, gladde scheeden en vrij smalle, geleidelijk toegespitste, gladde of 



iets ruwe schijven, wier rand met een rij klierknobbels 

 bezet is. Het tongetje (fig. 440) is kort, bijna geheel in 

 een rij haren opgelost, de haren zijn naar de zijden toe 

 vrij lang. 



De pluim is tot meer dan 2 dM lang, uitgespreid, tot 

 meer dan 1 dM breed, pyramidaal en heeft vrij stijve, 

 ruwe, meest heen en weer gebogen takken. De aartjes 

 zijn tot meer dan 2 cM lang, 2-3 mM breed, naar den top 

 versmald, veelbloemig, zij staan op tot meer dan 1 cM 

 lange stelen. De kelkkafjes (fig. 440) zijn eirond, circa 

 2 mM lang, korter dan de onderste bloemen, aan rand 

 en kiel vaak borstelig gewimperd , meest spoedig afval- 

 lend. Het onderste kroonkafje (fig. 440) (aan de onderste 

 bloemen iets meer dan 2 mM lang) is eirond-langwerpig, 

 heeft aan weerszijden een sterke nerf en aan den stom- 

 pen, iets uitgeranden top een zeer kort stekelpuntje, is 

 bleekgroen, violet aangeloopen. Het bovenste kroonkafje 

 is aanzienlijk korter, op de kielen borstelig gewimperd, 

 stomp. De vrucht (fig. 440) is bijna bolrond, aan den 



voet iets toegespitst. ©. 1-5 dM. September, October. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze soort komt in het gebied der Middellandsche 

 Zee op zandige akkers, aan wegen op onbebouwde plaatsen voor. Zij is bij ons bij Deven- 

 ter en Rotterdam, aangevoerd, gevonden. 



E. minor ^) Host. Klein liefdegras (fig. 441). 



Deze plant is van den voet af bundelvormig vertakt. Zij heeft meest geknikt opstijgende, 

 vaak uit een liggenden voet opstijgende, soms ook liggende, 

 gladde stengels. De bladen hebben lange, naar boven met 

 dichtere haren bezette scheeden en smalle of tot 4 mM breede, 

 iets slappe, nauwelijks of van boven sterker ruwe, aan den 

 rand met een rij klieren bezette schijven. Het tongetje (fig. 

 441) is kort met lange, witte haren. 



De pluim is tot 1,5 dM lang, langwerpig tot langwerpig- 

 eirond met eenigszins stijve, dunne, heen en weer gebogen, 

 min of meer ruwe, ten slotte horizontaal afstaande takken. De 

 aartjes zijn tot 5 mM lang gesteeld, zijn zelf tot 7 mM lang 

 (soms tot 12 mM), hoogstens 2 mM breed, meest 8-20-bloe- 

 mig, langwerpig tot lancetvormig, meest zwartviolet. De 

 kelkkafjes (fig. 441) zijn omstreeks 1 niM lang, langwerpig, 

 spits, iets ruw, op de kiel meest met 1 of 2 klieren. Het on- 

 derste kroonkafje (fig. 441) is iets meer dan 1 mM lang en 

 heeft den vorm als bij E. major, het bovenste is op de kielen 

 gewimperd. De vrucht (fig. 441) is bijna bolrond aan den 

 voet iets toegespitst. O. 1,5-4,5 dM. Augustus, September, 

 soms reeds in Juli, vaak nog in November. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in het gebied der Middellandsche 

 Zee op akkers en aan wegen voor. Zij is bij ons alleen bij Deventer en bij Rotterdam aan- 

 gevoerd gevonden. 



E. abyssinica -) Lk. A b y s s i n i s c h 1 i e f d e g r a s. 



Deze plant is aan den voet vaak bundelsgewijs vertakt. De stengels zijn rechtopstaand 

 of meest geknikt, vaak uit liggenden voet opstijgend, glad. De bladen hebben kale, gladde 

 scheeden en meest omstreeks 3 mM breede, alleen boven iets ruwe, aan den rand ook iets 

 ruwe, doch geen klieren dragende schijven. Het tongetje is door een rij lange, witte haren 

 vervangen. 



De pluim is tot 1,5 dM lang, langwerpig, ten slotte zeer los, breed pyramidaal, de 

 onderste takken hebben 3 a 4 grondstandige takjes en alle takken, althans de krachtigste. 



Eragrostis minor 

 Fig. 441. 



1) minor = klein. 



-) abyssinica = Abyssinisch. 



