FAMILIE 18. 



GRAMINAE. 



505 



zijn aan den voet van een bundel lantje haren voorzien. Oe takken der pluim zijn zeer 

 dun, Klad, heen en weer fjebogen , evenals de takjes ten slotte rechtop-afstaand. De 

 aartjes zijn meest 4-5 mM lang, lancelvormii^, meest 6-9-bloemiR;, meest zwart-violet en, 

 althans de zijdelinKSChe, staan op 2 niM lanjje stelen. De kelkkafjes zijn dunviiezij;, spits 

 en omstreeks ' ;; a ' •_. maal zoo lanj,' als de onderste bloem , zij zijn vrij ruw. De onderste 

 kroonkafjes zijn toegespitst, stompachtij;, met zwakke zijnerven, vrij ruw. • . 3-10 d.M- 

 Augustus— October. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant behoort thuis in Abyssinie, doch wordt 

 bij ons wel als sierplant gekweekt en is verwilderd gevonden bij Wassenaar. 



E. aegyplica ') Lk. Egyptisch I i e f d e g r a s. 



Deze plant is wat blauwgroen en krachtig. Zij heeft een meest uit neerliggenden voet 

 opstijgenden stengel. De bladen hebben een gladde scheede en een omstreeks 5 mM 

 breede, van boven en aan den rand ruwe schijf. Het tongetje is in lange haren opgelost. 



De pluim is groot, tot 3 dM lang, breed met vrij stijve, gladde takken, waarvan de krach- 

 tigste 2-3 grondstandige takjes hebben. De takken zijn niet heen en weer gebogen en 

 althans de hoogere dragen alleen in het bovenste - •, deel aartjes. De aartjes zijn meest 

 groen, smal lijnvormig, circa 6 mM lang, tot 8-bloemig, op circa 5 m.M lange stelen. De 

 kelkkafjes zijn lancetvormig, spits. Het onderste kroonkafje is toegespitst, vrij stomp, met 

 duidelijke zijnerven. "■_. 1-5 d.W. Augustus. 



Voorkomen. De plant behoort in Noord-Oost Afrika, doch ook in Zuid-Rusland thuis. Zij 

 is bij ons te Rotterdam , aangevoerd , waargenomen. 



31. Scleróchloa ) P. B. 



S. prociJmbens •) P. B. (Glycéria prociJmbens Sm.). Stompar ig hard gras (fig. 442). 



Deze soort is aan den voet bundelsgewijs vertakt. De stengels zijn meest liggend, glad, 

 meest tot boven bebladerd. De bladen hebben gladde, 

 gekielde scheeden. die aan den voet gesloten zijn en een 

 in de jeugd gevouwen, vlakke, vrij plotseling toegespitste, 

 aan den rand en van boven ruwe schijf. Het tongetje 

 (fig. 442) is verlengd , breed , vrij , meer dan 2 mM lang. 



De pluim is stijf, heeft een driekantige spil, die slechts \^ 

 aan 2 kanten afwisselend takken draagt, dus naar eene 

 zijde gekeerd is. Zij vormt boven een aar, alleen de 

 onderste krachtigste takken zijn vertakt. De bloeiwijze is 

 meer dan 5 cM lang. langwerpig met ruwe, rechte as en 

 tot circa 1,5 c.M lange takken. De aartjes zijn zijdelings 

 samengedrukt, vrij groot (tot omstreeks 5 mM lang), 3-5- 

 bloemig, zij staan op zeer korte, dikke stelen, de spil is 

 bros en valt in leden met de bloem af. Het onderste kelk- 

 kafje (fig. 442) is 1- of zwak 2-nervig, circa - ;•, maal zoo 

 lang als het duidelijk 3-nervige bovenste, beide zijn breed 

 eirond, groen, breed witvliezig gerand, stomp, ongenaaid 

 met sterk uitstekende nerven, hoogstens zoo lang als het 

 onderste kroonkafje, korter dan het aartje. Het onderste kroonkafje is glad, 5-nervig, ook 

 stomp en ongenaaid, min of meer duidelijk gekield. De schubbetjes zijn iets vleezig, boven 

 afgeknot, vaak getand. De stempels zijn zeer lang, bijna draadvormig en steken ter zijde 

 uit het midden der bloem. De vrucht is lijnvormig-langwerpig. 1. 5-15 cM. Juni— Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Xederland. De plant komt in West-Europa op het slik der 

 zeekusten en aan wegen voor. Zij schijnt in Midden-Europa alleen bij ons geheel ingebur- 

 gerd of inheemsch te zijn, want zij is verder slechts op een paar plaatsen aan de Oostzee 

 en in België gevonden, terwijl zij bij ons bij Kampen gevonden is en om Amsterdam tame- 

 lijk verspreid voorkomt. 



Vroeger werd tot het geslacht Scleróchloa ook S. Borreri en S. rigida gebracht. Deze zijn 

 echter om hunne nadere verwantschap met het geslacht Festuca daar ondergebracht. Volgens 

 sommige plantkundigen zou ook Scleróchloa procumbens onder een der geslachten Glycéria, 



Scleróchloa procumbens 

 Fig. 442. 



') aegyptica = Egyptisch, 

 den harden stengel en bladen. 



-) van het Grieksche sclêros: hard en chloa : gras, om 

 ') procumbens = neerliggend. 



