FAMILIE 21. 



— ALISMACEAE. — 



619 



Alisma natans 

 Fig. 580. 



De as der bloeiwijze is zwevend, 1— 4dM lang, de schutbladen der een- 

 of arnibloeniige takken zijn bladaciitig, meest ianggesteeid , ovaal of rond- 

 aclitig, aan weerszijden afgerond en drijvend. De 

 bloemen (fig. 580) zijn vrij groot, hebben rond- 

 achtige, breedvliezig gerande kelkbladen, breede, 

 rondachtige, tot bijna 1 cM lange, sneeuwwitte 

 kroonbladen met gelen nagel , die 4 a 5 maal zoo 

 lang zijn als de kelkbladen. Vruchtjes (fig. 580) 

 zijn er 6-12, zij zijn langwerpig-eirond (fig. 580), 

 in doorsnede rondachtig, van vele strepen (circa 

 12-15) voorzien, 3 niM lang, stomp, doch door den 

 blijvenden stijl stekelpuntig, zij staan in een rij, 

 wijken iets uiteen op een bijna vlakken bloem- 

 bodem. 2].. 1-10 dM. Mei— Augustus. 



De variëteit ,^^. linearifólium^) heeft lange, lijn- 

 vormige bladen. 



Biologische bijzonderheden. In diep water vormt de plant alleen geheel 

 ondergedoken, lijnvormige, zeer teere, doorschijnende bladen en bloeit 

 meest niet, doordat zich geen stengel vormt. Vormt zich wel een stengel, 

 wat bijna steeds gebeurt, als het water wat minder diep is, dan liggen 

 vaak de eerste leden en wortelen in de knoopen, waar zich dan vaak uit- 

 spruitsels vormen, die tot gelijksoortige planten uitgroeien. Bij ondiep water 

 begint de vorming van drijvende bladen al aan het wortelroset, anders zijn 

 het de stengelbladen, die met hunne schijven drijven. 



Soms blijven de bloemen onder water, zij blijven dan gesloten en in deze 

 heeft dan zelfbestuiving plaats, gewoonlijk drijven zij echter op het water. 

 De vruchten echter rijpen steeds onder water. 



Ongeslachtelijk vermenigvuldigt zich de plant ook vaak door lange, zijde- 

 lingsche uitloopers, die tot nieuwe planten uitgroeien. 



in het slib van den bodem van droog geworden plassen ontstaat wel een 

 landvorm, die zich vertakt als de watervorm, maar alleen bladen vormt 

 als de drijvende bij den laatstgenoemden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in slooten en 

 poelen in hei- en veenstreken, in West-, Midden- en Noord-Europa voor. 

 De soort is bij ons vrij algemeen , de var. is bij Roosendaal (N.-Br.) gevonden. 



A. Plantago -) L. Groote waterweegbree (fig. 581). 



Deze plant is onbehaard. Zij heeft een vertikalen, knolvormigen, korten 

 wortelstok. De stengel is rechtopstaand, onbebladerd (soms zijn er 2-3 

 stengels). De bladen staan in een wortelroset, uit het midden daarvan 

 komt de eindelingsche bloemstengel, daarnaast ontstaat vaak nog een, in 

 den oksel van het bovenste blad staande en zelf aan zijn voet bladen 

 dragenden, zijdelingschen bloemstengel, waaraan zich soms hetzelfde her- 

 haalt. De bladen hebben krachtige, niet alle van den bladvoet uitgaande, 

 overlangsche nerven en verder een traliewerk van fijnere nerven. De 

 onderste bladen zijn, evenals alle bij jeugdige .exemplaren, lang zwevend, 

 lijnvormig, ongesteeld (het zijn eigenlijk slechts verbreede, gevleugelde 

 bladstelen), de hoogere zijn langgesteeld, eirond tot elliptisch, toegespitst, 



1) linearifolium =: lijnbladig. 



-) Plantago = weegbree. 



