FAMll.IB 21*. 



HYDROCHARITACEAR. 



625 



Voorkomen in liiiropa en in Nederland. Üc plant l)cliuürt thuis in 

 Amerika en is liet eerst in 1836 naar Europa overj,'ebracht in een vijver te 

 Warrinj^tovvn in Ierland, in 1842 in Schotland, in 1847 in Midden-Engeland. 

 Sedert het midden der vorit^e eeuw verspreidde zij zich daar zoo sterk, dat 

 op vele plaatsen de scheepvaart en de visscherij er de nadeelige gevolgen 

 van ondervonden. Van Engeland uit kwam de plant in de botanische 

 tuinen van het vaste land van Europa en van daar ten deele opzettelijk, 

 ten deele toevallig door watervogels in andere wateren. Bij ons heet de 

 verspreiding in 1860 te zijn uitgegaan van den Hortus te Utrecht. Zij is 

 nu bijna door het geheele land verspreid en wel, evenals in geheel Europa, 

 slechts in vrouwelijke exemplaren (alleen in Schotland zijn ook mannelijke 

 waargenomen). Merkwaardig is het, dat op sommige plaatsen in ons land 

 het aantal exemplaren om een nog onbekende reden is achteruit gegaan. 

 In de laatste jaren schijnt op de plaatsen, waar Azolla zich sterk vermeer- 

 derde, ook Elodea daaronder te hebben geleden, evenals Lemna. 



Volksnamen. De plant heet meest waterpest. In Friesland noemt men 

 haar flaks, in Drente studentenkruid, in de Graafschap Zutphen professors- 

 kruid, in Utrecht Engelsch ruigt, in Zuid-Holland Engelsch vuil en flab, 

 op Voorne en Beierland grint. 



2. Stratidtes 1) L. 



S. aloides -) L. Scheeren (fig. 586). 



Deze onbehaarde plant heeft een dikken wortelstok met tot 3 dM lange 

 uitloopers, die uit de bladoksels komen en waar- 

 aan zich jonge planten als rosetten vormen. De 

 bebladerde stengel is tot 5 cM lang, meest kor- 

 ter, tot 3 'cM dik. De bladen zijn geheel of 

 grootendeels ondergedoken, zij zitten schijnbaar 

 in een roset, zijn stijf en stekelig getand, breed- 

 lijnvormig, toegespitst, aan den voet iets goot- 

 vormig, donkergroen. 



De bloeiwijzen zijn gesteeld met samenge- 

 drukten, circa 1 dM langen steel en met een 

 2-3 cM lange en Po cM breede , 2-bladige, 

 stevige, blijvende scheede, waarvan de bladen 

 vaak een stekelig getande kiel hebben. De bloe- 

 men zijn 2-huizig, groot (3-4 cM in middellijn), 

 de mannelijke zitten 3-6 bijeen in de bloem- 

 scheede, de vrouwelijke zijn meest alleenstaand, zittend of kort gesteeld, 

 ook in de bloemscheede. De kelkslippen zijn bleekgroen, ovaal en dik. 

 De kroonbladen zijn grooter, rond-omgekeerd-eirond , wit. De vrouwelijke 

 bloemen hebben vele onvruchtbare meeldraden en een vruchtbeginsel met 

 een stijl en 3 tweespletige stempels. De stijl is met de buis der bloem- 

 kroon vergroeid. Tusschen het vruchtbeginsel en de bloemkroon is nl. een 

 buis van circa 1 cM lengte. De mannelijke bloemen hebben vele vrije 

 meeldraden, daarvan hebben ongeveer de 12 binnenste korte helmdraden 

 en lijnvormige, 2-hokkige helmknopjes (fig. 586), terwijl de overige draad- 



Stratiotes aloides 

 Fig. 586. 



1) van het Grieksche straliótes: soldaat, hetgeen slaat op den zwaardvorm der bladen. 

 ■-') aloides =^ aloëachtig. 



Heukels, Flora. I. 40 



