628 — HYDROCHARITACEAE. — FAMILIE 21*. 



Biologische bijzonderheden. De plant vertoont geheel de eigenschappen 

 der waterplanten met drijvende bladen. De plant vormt rijkelijk wortels, 

 maar deze dienen in den regel niet om haar in den slijkerigen bodem der 

 plassen te bevestigen , want zij blijft zomers aan de wateroppervlakte drijven 

 en spreidt hare bladen als bij Nymphaea aan den waterspiegel uit. De blad- 

 en bloemstelen komen niet onmiddellijk uit den hoofdstengel, die soms in het 

 slib wortelt, maar uit lange, draadvormige zijstammetjes, die onder water 

 onbebladerd zijn. De bladen hebben weder de huidmondjes aan de boven- 

 zijde en zijn verder ingericht als bij Nymphaea (zie II, 224), om de ver- 

 damping te bevorderen. Zij zijn steeds weder van onderen bruin, maar op 

 zonnige plaatsen vaak ook van boven. 



De bloemen bloeien slechts kort. Aan den voet der kroonbladen treft 

 men aan de binnenzijde een honigschubje aan. Er schijnt zelden bestuiving 

 plaats te hebben, want rijpe vruchten worden zelden aangetroffen. Daaren- 

 tegen is de ongeslachtelijke vermenigvuldiging zeer sterk. Des zomers 

 vormen zich in de bladoksels uitloopers, vrij lange, dikke draden, die 

 omstreeks evenwijdig aan den waterspiegel blijven en ieder in een platge- 

 drukten knop eindigen. De buitenste schubben daarvan sluiten niet vast 

 aaneen en de knop gaat dan ook snel open en vormt groene, drijvende 

 bladen en wortels, dus jonge plantjes, die eerst nog door den draad met 

 de moederplant verbonden blijven, doch later vrij komen. 



Anders is het in het najaar (fig. 588). Dan ontstaan weer uitloopers met 



Hydrocharis Morsus ranae 



Fig. 588. 



Van de toppen der spruiten laten de winterknoppen los. 



knoppen, maar deze zijn korter en zinken wat meer naar beneden, doordat 

 de knoppen een grooter gewicht hebben. De winterknoppen zijn elliptisch, 

 meer ineengedrongen en de buitenste hoornachtige schubben sluiten dichter 

 aaneen. Alle cellen zijn met zetmeel opgevuld. Deze knoppen laten los en 

 zinken in het slib van den bodem der plas, terwijl de drijvende plant 

 sterft. Is het voorjaar gekomen (fig. 589) , dan worden die winterknop- 

 pen losser , sommige cellen vullen zich met lucht , daardoor gaan zij 

 drijven. De buitenste schubben slaan zich terug en verrotten en nu komen 



