Die GATTUNG ACANTHOLIMON Boiss. 49 
52. A. Zepturordes Jaub. et Spach. (sub Statice) Il. ce. tab. 95! excl. pl. Hohenackeri; 
non Boiss. Statice acerosa M. a Bieb.! fl. taur. cauc. 1. p. 252. exel. synon. 
non Willd. — Ledeb. fl. ross. 3. p. 470. exel. synon. Hohenack. et Boiss.! 
— et patria: Talysch. 
A. glaucum, impresso-punctatum, calcareo-squamulosum, caespitosum; ramis brevissi- 
mis dense foliosis, foliis vetustis dense retrorsum imbricatis, hornotinis patulis 
lanceolato-linearibus basi planis 5-nerviis superne triquetris rigide acerosis praeter 
marginem glabris, scapis folia 3—4-plo superantibus glaberrimis (mono-) sub- 
distachyis, spieis coaetaneis subaequalibus laxe multifloris, rachis valde flexuosae 
glaberrimae articulis bracteas subaequantibus, bracteis glaberrimis exteriore inte- 
riores et tubum calyeis vix superante nervo pungente longe acuminato, interioribus 
seariosis obtusis vel bilobis nervo producto cuspidatis, calyeis (4”’ longi) tubo parce 
hispidulo limbum hyalinum subtruncatum nervis nigricantibus basi hispidulis ante 
marginem evanescentibus muticum superante. 
Habitat in Iberiae transcaucasicae collibus sterilibus: inter Tiflis et Mzcheti (M. a 
Bieberstein! Ravergie ex Spach; Steven! Wilhelms!), in Kachetia et Somchetia 
(Eichwald!) v s. sp. 
Folia margine scaberrima, longiora pollicaria, supra basin lineam lata Scapi sine 
inflorescentia 2—4-pollicares purpurascentes, crassiores quam in A. tenuifloro. Spicae fra- 
gillimae eximie anfractuosae, spiculae longitudine bractearum ab invicem remotae. Brac- 
teae 3”’ longae exterior medio coriaceo-herbacea margine late membranacea. Calycis tubus 
3” longus, limbus vix linea latior omnino expansus. 
Haec species ad oceidentem ab urbe Tiflis, ut videtur, frequens est vera Statice acerosa 
M.aBieb., quacum saepe confusum fuit A. tenuiflorum, in regionibus orientalioribus obvium. 
Hanc etiam sub nomine St. lepturoidis depinxit el. Spach 1. e.; in descriptione vero, cae- 
terum eandem omnino quadrante, nonnulla A. tenuiflorum indicare videntur, uti scapi 
3—5-stachyi et calyeis longitudo usque ad 4Y,”, e speciminibus forsan incompletis Hohen- 
ackerianis depromta. E verbis Biebersteinii patet, non A. tenuiflorum sub nomine St. ace- 
rosae descriptum fuisse; nam «scapi elongati subramosi» et «scapi... in ramos... haud 
raro subdivisi» dieuntur, quum in A. tenuifloro scapi semper pleiostachyi sunt. Equidem 
in nostra specie, cujus numerosa specimina examinavi, rarius vidi scapos distachyos nun- 
quam tri- pleiostachyos. Jam locus natalis a Biebersteinio indicatus ad solvenda dubia suf- 
fieit. Specimen quod in herbario amieissimi Boissier sub nomine A. lepturoidis a Fischero 
communicatum asservatur, illustrissimum monographum generis in errorem induxisse vide- 
tur; constat enim e spica solitaria a caespite soluta et spiculis nonnullis sejunctis in capsula 
asservatis, characteres A. lepturoidis Boiss. (non Spach) ferentibus, et e caespitibus binis 
qui, me judice, ad A. lepturoides spectant. Spica et spieulae illae calyeis dimensionibus et 
racheos articulis in latere applanato pubescenti-hirtulis omnio quadrant A. acerosum (A. 
Memoires de l’Acad. Imp. des sciences, YIIme Serie. 7 
