ME. ae. 
A44. T. articulata Vahl. 43. T. usneoides E. Mey. 46. T. dioica Rozb. 
b. Flores 10 ($—13) andri, folia amplexicaulia vel vaginantia. 
8410. Pleiandrae. 
A7. T. amplexicaulis Ehrb. 48. T. passerinoides Del. 49. T. pycnocarpa DC. 
50. T. macrocarpa. Ehrb. 951. T. ericoides Rotil. 
Sipecierum characteres diagnostici. 
Specierum summa polymorphia, Salices affines in mentem vocans, exiguitas partium, 
et organorum gravioris momenti structura primo intuitu aequalis apparens, maximam in 
discernendis speciebus gignit difficultatem, nec nisi disquisitione accuratissima omnium 
partium characteres constantes erui poterunt. 
Omnes Tamarices vel frutices vel arbusculae, rarius arbores proceriores sunt, et 
una eademque species, faventibus coelo et solo in arborem excrescens, in statione minus 
bona fruticulum duorum vel trium pedum efformat. De perpaucis tamen speciebus no- 
titiae, staturam earum spectantes, ad nos pervenerunt, eaeque saepe contradictoriae. 
Ramorum Birectio satis constans, et quidem ir nonnullis speciebus characteristica 
(ut rami nutantes in T. Chinensi.) esse videtur, in alis vero variat, quum cl. Ehrenberg 
arboris T. articulatae mentionem faciat, ramis pendulis insignis. 
Color corticis ramorum lignescentium juniorum vetustiorumque optimos praebet cha- 
racteres, nam quantum observavimus, fere semper constans est, et in variis speciebus 
ita variat ut differentiae facile verbis exprimi queunt.  Plurimae species jam ex corticis 
colore dignosci possunt, et v. gr. T. tetranda jam e longinquo cortice atro ab affini- 
bus, ut T. mannifera rufo a T. Gallica distinguitur. 
Foliorum forma neutiquam tam variabilis, quam plurimi auctores, et imprimis cl. 
Ehrenberg, autumant. Nemo negabit folia in uno eodemque ramo forma, longitudine, 
apice, basi, directione inter se discrepare; quae tamen differentiae partim ex aetate fo- 
liorum, magis vero e situ eorum in basi, in media parte, vel versus apicem ramorum 
ramulorumque pendent. Normalem et minime variabilem formam ostendunt folia in medio 
triente ramorum hornotinorum primariorum, et in diagnosibus ct descriptionibus, ubi de 
folüs sermo erit, haec folia intelligenda erunt nisi expressis verbis designabuntur folia 
discrepantis formae in aliis ramorum partibus.  Characteres e foliorum forma hoc modo 
limitatorum saepe optimi, quin etiam fulciendis generis divisionibus inserviunt. Et quidem 
hae differentiae in variis speciebus insignes sunt, ut cuilibet, folia sectionis Pachybo- 
tryarum cum folis Tamaricum Xeropetalarum, Vaginantium vel Pleiandrarum conferenti 
patebit. 
