ME MER 
tamen inchoata ad fíimem peracta sunt. Valde dolendum, inter alia, defuncti Preslii 
investigationes in Tamaricum species in lucem non prodiisse, quibus, ut ipse olim in lit- 
teris me certiorem fecit, per longius jam tempus occupabatur; et tantum e determinatio- 
nibus in schedulis Tamaricibus herbarii regii Berolinensis ejus manu adscriptis conjicere 
potui, quibus finibus scrutator oculatissimus species hujus generis limitaverit; principia 
vero, quibus definitiones ejus nixae sint, eruere frustra studui. 
Accuratissima perquisitione largae speciminum copiae mihi suppetentis, quamvis 
omni opera adhibita, ne specierum numerum nimis augerem, tamen 30 speciebus supra 
enumeratis 21 novas addere coactus, sum. Ex his una jam a Preslio, altera a Stevenio 
denominata, nondum vero descripta est, tres alias ipse jam in Reliquiis Lehmannianis 
phrasibus diagnosticis et ex parte descriptionibus illustravi. 
Systematica. 
Je '"Tamariscinearum ordinc. 
Bos hac dissertatiuncula mea tantum Tamaricum verarum expositionem exhibere 
mihi proposuerim, quae de Ordine toto valent, melius forsan omnino silentio praeterirem. 
Monendum tamen videtur Reaumuriaceas, ceterum ommibus partibus congruas, solum 
propter albuminis praesentiam a Tamariscineis nullo jure sejungi posse*). De affinitatibus 
ordinis tali modo circumscripti sententiae scriptorum minus discrepant. Hypericineis or- 
dinem nostrum appropinquare nemo negat; nec a Frankeniaceis longe distat; a Lythra- 
rieis contra longe abhorret, quamvis staminum petalorumque insertio, quicquid cl. Ehren- 
berg et qui illum secuti sunt, uti etiam Endlicherus, opponunt, sine dubio in Tamarice ut 
in Reaumuria perigyna dicenda, ut jam div. Jussiaeus, St. Hilaire, De Candolle opinati 
sunt, quia discus semper distincte calycis basi adnatus est. Ab altera parte vero pro- 
ximam affinitatem cum Salicineis, jam a Bartlingio (Ord. nat. pl. p. 119.) indicatam, fru- 
ctus structura ad oculos demonstrat. Quae quidem affinitates, in hoc uti in tot aliis ca- 
sibus non perspectae sunt, quia hucusque characteres, partim ex staminum  insertione, 
partim e perigonii defectu desumtos, pluris quam fas est facere consueti sunt. 
Je 'lumaricum genere. 
Linnaeanum genus cl Desvaux omni jure in duo divisit, Tamaricem et Myricariam, 
quorum discrimen melius exposuit cl. Ehrenberg. Quae tamen expositio haud omnino 
*) Sive v. c. Salsoleae a Chenopodieis non disjunguntur. 
1? 
