Prolegomena. 
Historiam generis spectantia. 
Aue quinque lustra simul fere, ita tamen, ut neuter auctor alterius. consilium 
sciret, duae in lucem prodierunt difficillimi generis Tamaricum monographiae: cl. Eh- 
renbergii egregia expositio: Ueber die Manna-Tamariske, nebst allgemeinen Bemerkungen 
über die Tamariscineen, in Linnaeae T. IL. p. 241—282 et ill. A. P. De Candollei: Ordo 
LXXV. Tamariscineae, in Prodromi ejusdem T. IIL p. 95 —98; haec ultima omnino fere 
sequens Monographiam cl. Desvauxii paulo ante in: Annales des sciences naturelles, 
Année 1825, publici juris factam. Quicunque igitur nunc de hac materie disserere cona- 
tur, ad hos fontes recurrat necesse est. 
Quod attinet ad cognitionem eousque partam non solum generis, sed etiam totius 
familiae Tamariscinearum cl. Ehrenberg in dissertatione sua; solita diligentia, perbene di- 
gessit, quique de hae re certiorem se facere vult, librum ejus evolvat. 
Numerus formarum generis Tamaricis, sejunetis generibus Myricaria et Hololachna, 
quae in libris supra citatis descriptae sunt, quarum tamen plurimas tantummodo varieta- 
tatum nomine designavit cl. Ehrenberg, ad viginti quattuor auctus offenditur. Nam e 
duodeviginti speciebus a Candolleo enumeratis, ex quo numero T. Songarica exclu- 
denda, quattuor species Ehrenbergio desunt: T. Pallasii Desv., Senegalensis DC, 
parviflora DC. et pyenocarpa DC. Cl. Ehrenberg tredecim species*) enumerat, 
quarum una ipsi dubia est. Si vero formas, ab illo varietatum nomine tantum designatas, 
species tamen sui juris exhibentes, et ex parte jam ab antecessoribus Willdenowio et 
Desvauxio distinctas addis: T. (Gallicam) subtilem, Chinensem, Indicam, Ca- 
nariensem, Niloticam, arboream, manniferam et T. (passerinoidem) ma- 
crocarpam, 21 species numerabis, quarum octo in Prodromo Candolleano desunt. Si 
*) walpers in Repertorii sui T. IT. p. 115 et 116: undecim tantum affert, quia duas: T. hispidam W. et T. 
dioicam Roxb. errore omisit. 
