( 156 ) 



Hab. In fissuris rupium Teneriflae prœsertim in rcgione inferiore. 



Distrib. geogr. Species Canariensis. 



Descr. Planta tota glaberrima , fructu excepto. Radix lignescens Caulis subtripedalis 



erectus, basi ferè digiti minimi, in medio peniiae anserinœ crassitie , basi fortiter striatus, glaber, teres, 

 fistulosus, supeinè alterné ramosus. Folia petiolata, petiolis teretibus, basi vaginantibus, vaginis rubris, 

 striatis, margine lata membranacea, flavida. ex rupibus dependentia, deniùm ex virescenti aurea, ter- 

 nato-supradecomposita , segmentis circumscriptione ovato-oblongis , pinnatifidis , laciniis linearibus , 

 acutiusculis, integris, incisisque. Lwolccrum 3-5-phylluni, laciniis linearibus subulatis, iutegris , longi- 

 tudine valdè inœqualibus. Umbell^e radii 20-30, basi paululùm dilatatae, teretiusculœ, striatœ, sublentè 

 scabriusculœ. Inyolucella 5-7-pbylla, laciniis linearibus, subulatis, suba?qualibus. Calycis dentés brè- 

 ves subulati, persistentes. Petala oblonga , concava, alba , margine sublentè scabriuscula , lacinulà in- 

 flexâ acutiusculà. Fbuctus aureus, obliqué ovato-oblongus, apice attenuatus, sectioni transversali sub- 

 teres , junior subtomentosus , adultus pilis brevibus albis sublentè sparsus , 2-| lin. longus , lineam 

 latus. Mericarpia cymbiformia , jugis 3, costatis, costis obtusis, tribus dorsalibus œquidistantibus, pa- 

 rùm obliquis, minoribus, duabus lateralibus marginantibus, latioribus, crassioribus, rectis. Vallecul^e 

 nigrescentes, univittaiœ, vittae grandes, vacua;. Faciès comniissuralis 2-vittata , concaviuscula, extre- 

 mitatibus tantùm alium mericarpium contingens et cum illo latere altero excavationem efformans. 

 Stylopodiom conicum, glabrum. Styli brèves, |-| lin. longi, recti, stigmatibus capitatis obtusis. Carpo- 

 phorum filiforme, in medio bipartitum. Filamenta alba, recurva. Anthère didymœ , obtusae. 



Obs. ex Webb mss. Auream hanc speciera non ob floruni (qui albescunt) colorem in horto Kewensi dixit ccleb. 

 Solander, sed quia cùm maturanlur flavescunt et veluli auro illita nilent semina , cauies , folia. Planlam ipsara 

 Solandrianara in Musœo Bankàiano inspeximus. Magnus aulera à Domine orlus est error; Ferulse speciem (Ferulam 

 Linkii, Nob.) ob flores aureos pro Pcuccdano aureo Soland. auctores ferè omnes babuerunt. Eam icône illustravit cl. 

 Ker., Bot. re»-, 1. c. Candolleus plantam" k Solandrianam à Broussonetio acceptam in herbario seivavit , sed iconera 

 Kerianara citât. Ferulam esse primus vidit Linkius , sed Peucedanum aureum verum fuisse putavit. Stirpe utrâque in 

 loco natali recoguilâ et speciminibus archetypis revisis , solvitur tandem dilemma. 



EXPLICATIO TAB. 7-4. 



i . Ramus floridus magnitudine naturali. i. Folii pars. 3. Flos cum reliquis figuris, m;ig- 

 noperè auctus. /\. Pelalum antrorsùm visum. 5. Calycis dentés cum stylopodio et stylis. 

 6. Fructus latere visus. 7. Fructus facie dorsali visus. 8. Mericarpium fucie commissurali 

 visum cum carpophoro. 9. Idem magis auctum. 10. Mericarpii sectio transversa ut costa- 

 rum longitudo meliùs appareat, et vittœ in valleculis et in commissurâ. 



TINGUARRA. Parl. 



Calyx margo 5-dentatus, dentibus subulatis persistentibus. Petala 



