( 179 ) 



stravit Gœrtnerus. Quis tanien crediderit posL operam etiam chiriss. A. Richard, ut fruc- 

 lûs integri ex toto noscatur fabrica , explicatione ploniorc ctiamnùm hoc genus indigere? 

 In errorcm lapsus est cl. auctor cum rumpi ovarium et semcn omninô nudum evadere 

 crédit. Res aliter exponcnda est; pericarpium in plurimis hujusce tribus speciebus sarco- 

 earpio aucto conspicuum, hic fecundato ovario ad pelliculam tenuem redigitur,cujus mox 

 solvitur pars, pars arctè cum seminis testa conferruminatur : sed semine etiam niaturo 

 adesse ob superficiem testa; in V. hispida rugosam facile dignoscitur eaquc, quœ nun- 

 quàm solvitur, pars in Valantiis ambabus stropliioli instar albi marginibus pulchrc laciniali 

 pedicelli insertionem ornât. Varïationem banc Valantia à typo Stellatarum communi 

 notabilem nec adhuc notatam, simulatam tamen, non veram sinceramque offert, nec hic 

 nudi seminis abnormilas occurrit, sed absorptione macilenlum, quod aliis quoque Stellalis 

 accidit, immo tenuissimum, pericarpium evadit. 



Altéra, elea quidem non parva, exstat inter Valantiam et Galium differenlia. y. mura- 

 Us fructùs galea (pedicellus incurvus) jubà quàdam retroversà augetur, sed undè hœc orta 

 nemo explicuit. Inspice tamen sub microscopio flores, post fertilcm tuberculum videbis 

 pedicello insidens , quod in icône suà,qua; aliter exacta , omisit cl. A. Richard. Hoc est 

 quarti floris rudimentum qui demùm , ut in cornua latérales , in cucullivel jubœ figuram 

 abit. Iliijus m T . hispidâ vesligium quoddam superest, juba nulla, sed versus basin pedi- 

 celli giLbus cujuî in axillà giandula. Toi fournis ficlitiis larvatum est hoc genus. 



Iluic generi quoque, uli opinamur, pertinct Galium apricum Sibth. et Sm.; fructusenini 

 sub pedunculo, florum sterilium pedicellis stipato, nascuntur. Alise species nomudla: 

 inter Valantiam et Galium ambigunt. Visuenim magna, parva re verà est horum generum 

 differenlia. Làta enim Galiorum plurimorum panicula in aliis decrescit , filque parvillora, 

 mox iterùm depauperala in aliis 3 -flora lantùm evadit , bis pedunculus nunc ereclus nunc 

 incurvus , Valantiis veris valdè incurvus est aucliisque , Galiis affinibus incurvus lantùm 

 etvixaut r.irô incrassatus, dubiumque adhuc ubi desinit Galium, ubi incipit Valantia. 



1. VALANTIA HISPIDA. Linn. 



V. caule erectiusculo, hispidissimOy verliciilis zj-phyllis, foliolis lanceolatis, ciliatis; calyce 

 pubescente; pedicellis fructùs incurvis, basi gibberosis, crislà hispidà, echinatà. 



Cruciata; tomentosa ; flosculis luteis in corniculis longis Lispidis. Boirh., Ind. ait. Iiort. lugd.-bat., 

 pars. 1, pag. 149. 



Valantia erecta hispida. Linn., Hort. Cliff.,pag. 468. 



Valantia hispida. Linn., Sp. pi., vol. 2 , pag. 1492. — Sibth., FI. grœc, tab. 138. — Bertol., FI. il., 

 vol. 2, pag. 139. 



