( 204- ) 



1. BELLIS ANNUA. Linn. 



B. radice annuà, caule subfoliato subramoso, foliis obovatis, subdentatis, invtlucri squa- 

 mis acutiusculis. 



Bellis annua. Linn., Sp. pi., éd. 1 , pag. 887 ; éd. 2 , pag. 1249. — WUM: % Sp. pi., vol. 3, pag. 2122. 

 — Pers., Syn., vol. 2, pag. 460. — DC, Fl.fr., vol. 4 , pag. 186. — DC. , Prodr.,vol. 5 , pag. 5304. — 

 Lois., FI. gai/., éd. 2, vol. 1,pag. 250. —\Reichenb., FI. exe, n. 1482. 



Bellis ramosa. Lam. , FI. fr. , vol. 2, pag. 122. — DC. , in Lam. enc. , vol. 5, pag. 7. 



Bellis repens. Lam. , et DC, l. c. 



Bellis minima pratensis, caule folioso. Bocc., Mus., vol. 2, pag. 69, lab. 35. 



Kyberia. Neck. , Elem. , vol. 1 , pag. 42. 



Hab. In Teneriffà ubi cl. Broussonet legit ex DC, Pr. v. pag. 3o4. — Cl. viri Webb , 

 Berthelot et Despréaux eam non observarunt. 



Distp.ib. geog. Bellis annua in pralis humiJis regionis Mediterraneaî vulgatissima à Bar- 

 bariâ ad Veronam Italiœ superioris et ab Hispaniâ ad Orientem usquè crescit mensibusque 

 floretvernalibus. Specimina examinavi numerosa in Gallià australi : Borfavier! Sonder! e. 

 g. propè Monspelium, loco dicto Cabanes de Lattes, mense majo (forma gracilis, palma- 

 ris-spithamea, caule i-5-ceplialo), in Siciiiâ: Presl! et in Gracia? saisis : Sartori! lecta. 



Obs. Bellis denlaia, DC.Prodr., V, p. 304. — Bellium dentalum , Viv., Fragm., p. 8, t. 10, f. 2 (excl. syn. ple- 

 risq. et descr. fruct.). — Bellium bellidioides, Desf., FI. ail., II, p. 279, non Lin. — Bellis minima annua , Tour- 

 nef., Obs., p. 80, ic. à cl. DC. à Bellide annuâ distinguitur corollis omnibus ad basin tubi pilorum arliculalorum 

 fasciculo barbalis, Bellidis annua; corollas vero glabras describit. 



Ego verô in numerosis Bellidis annuse speciminibus in Galliâ , Italiâ , Gracia aliisque locis leclis , corollas ore 

 lingularum pilorum fasciculo articulalorum barbatos observavi, non glabras. Cl. DC forsan pilos nodô descriplos, 

 nunc longiores mine breviores, plus minùsve conferlos, pro basilaribus liabuil, cùm tubus lingularum hujus speciei 

 sit brevissimus. 



Blihi videtur Bellis denlaia à B. annuâ non differre, lormamque lanlùm hujus planlœ conslituere polymorphœ , 

 cum pili isti etiam in planta nostrâ observentur. 



Bellis annua variât caule solitario scaposo, efoliato, pollicari v. gracillimo, palmari ad médium usquè foliis 5-5 

 munito parvis ovato-orbiculalis, brève petiolatis, v. ramoso 2-5 cephalo v. caulibus pluribus 2-8 nempè, erectis vel 

 adscendenlibus infrà ssepiùs procumbentibus (Bellis repens, Lam.). 



Species affinis sed distinctissima est : Bellis azorica, Ilochst! pi. azor. n. 101, in humidis umbrosis sylvaticis ins. 

 Pico ait. 2-3000 ped. m. Junio, an. 1838, à cl. C Hochstelter lecta. 



Radice, 4 capitulis minimis, prœcipuè verô receplaculo convexo! nec conico , aliisque notis distincta. (Caulis 

 1 1/2-41/2 poil, altus, efoliatus v. folio 1 instructus , l-ceplialus, cum foliis ovatis in petiolum attenuatis supernè 

 dentatis, birlus.) 



