( 255 ) 



Sectio V. CEREJS. Nob. 



In vol liera ex angulis rami polygoni aphylli prodeunlia , squamis subtensa , ternata , inter- 

 medium in 2-lomiâ sessile, masculum, laleralia stipitatia hermaphrodita, flore t'emineo 

 ereclo. 



19. EUPHORBIA CANARIENSIS. Linn. 



E. caulc 4-6- angulo, glaberrimo, virescente, angulis callorum nigrorum spinas 1-2 brèves 

 pungentes gèrentîum série vallatis, capilnlis sub callos protrusis, breviter et crasse stipi- 

 tatis, rare- solitariis, ternatis , intermedio sterili , majore, squamis binis coriaceis , ovatis , 

 sessilibus sufl'ultis, breviter scvphoideis, laciniis internis latis, elongatis, exsertis, squamis 

 lalissimis, brevissimis, margine rotundatis, obsolète crenatis; florum masculorurn bracteis 

 latis flabellatis laccris ; flore femineo squamulis 3 crassis calyculato; coccis 3-cornibus, cor- 

 nubus falcatis glaberrimis, porphyrino-cinnamomeis; seminibus ovato-orbicularibus, mar- 

 moratis, papillulosis, epistomio destitutis. 



Tilhymalus aizoides lactifluus s. Eupliorbia Canariensis , quadrilatera et quinquelatera , ceiei effi- 

 gie, ad angulos per crebra intervalla spinis rectis atronitentibus, Gazelhe corniia referentibus, arinata. 

 Pluk., Alm., pag. 370,Pkyt., iab.320,Jlg. 2. 



Tiîhymalus aizoides fruticosus Canariensis apliylliis quadrangularis et quinquangularis , spinis 

 geminis aduncis atrovirentibus arniatus. Comm. Hori. amst., vol. 2 , pag. 207, lab. 104. — Blackur., 

 lab. 340. 



Eupliorbia canariensis. Linn., Sp. pi., pag. 616. — Lamck., Encycl., vol. 2, pag. 414. — DC, 

 PI. gras.t., lab. . — De Buch , Phys. Besclir. Can. Ins., pag. 157.- — Nob., Ail. ,3e sér., tabb. 1 



et 2. 



Cardon Canariensium. 



Hab. Occurrit hœc species 12-atque etiam 20-pedalis ad rupes aridas et m petrosis 

 inaritimis insularum Fortunatarum omnium ubi regionis inferioris indolem Libvcam 

 exhibet. Ipsa morsu caprino aculeis et lacté viroso tuta inter bracbia longé latèque fusa 

 stirpes debiliores liospitio excipit fovetquc. Rarô à mari longiùs abit. Usquè ad allitudi- 

 nem 1700 ped. in Tenerifl'â et in valle de Masca ad ait. 2800 evectam vidit celebr. de 

 Buch. Caurum fugere et septentrionem putat, undè non nisi in Tazacorte et propè Ar- 

 guai insuke Palmœ nec circà oppidum, et in Lancerottâ meridionali tanlùm atque occi- 

 dentali laliùs disseminetur. Hœc, cùm planta nimiùm vulgata, pro certo non probavimus. 



Disïrib. geogr. Species est unicè Canariensis. 



Ods. Succus proprius lacleus à corlicc lœso exsiliens acre est et velox hominibus venenum, sed è medullâ amplà. 



