( 339 ) 



URGINEA. Steinh. 



Steinh., Ann. Se. nat., 2 e séi\, vol. i, pag. 32?.. — Endlich., 



Gen., pag. itfi. — Th. Nées ab Es. Gen. germ. 



URGINEA SCILLA. Steinh. 



U. foliis serotinis planis; scapo elato, purpurascente, thyrsoideo; floribus inferioribus pe- 

 dunculo brevioribus, bracteis dorso versus basim gibbis; capsula perigonio persistenU- 

 parùm longioro, seminibus planiusculis, alatis. 



1-Aàla. Diosc, lib. 2, cap. 202. 



Squilla major. Brunf., Herb. «V. cic. pag., 192. 



Scilla. Matih. {Valgns, 1565), pag. 604. 



Scilla maritima. Linn., Sp.pl., pag. 442. — Blachiv., Herb., tab. 591. — Red., LU., vol. 2, lab. 116. — 

 Haync,Arzneig., fol. 11, tab. 21. — Turp. , F. mcd., lab. 318. 



Ornithogalum Squilla a. Gaiul. (posteà Ker.), Bol. mag., tab. 918. 



Urginea Scilla. Steinh. in Ann. des se. nal.,2'sér., vol.\,pag. 330, lab. 14, fig. 2. — Th. Nées, Gen. 

 germ. — Pari.. FI. Pal., Giorn. bol., vol. 2, pag. 118. 



Hab. Vulgaris est hœc species in marilimis torridis ins. Canariensiuni. 



Distrib. geogr. Planta est littorum prrecipuè calidiorum maris totius Mediterranei 



2. URGINEA HESPERIA. Nob. 



U. foliis , serotinis; scapo 2-3-peda!i, fusco, nitido, pennâ olorinâ infernè duplô cras- 



siore, parce glanduligero , pedunculis filiformibus, omnibus ascendentibus; perigonio 

 magno semipollicari post inflorescentiam clauso acuto longioribus, et bractoas oblongas an- 

 gustas apice setaceas sublriplô excedentibus, perigonii laciniis oblongo-lanceolatis, rufis , 

 dorso fuscis, ferc ad basin usque partitis, margine pallidis, vix scariosis; staminibus peri- 

 gonii longitudine, filamentis basi dilalatis apice, perigonii laciniis supra basim, insertis, 

 antheris oblongisbasisagittatis obtusis, virentibus, ovario ovato-oblongo, demum elongato, 

 ovulis ascendentibus, stylo staminibus parùm longiore, stigmate capitato obsolète 3-fido. 



Hab. In Teneriffie littore adusto banc plantam cum U. Scilla confusam legimus. 



Distr. geogr. Species est Canariensis et forsan Mauritanica. 



Ons. Affinis est U. nostra V. anthericoidi quam in Numidià lectam herb. Fontancsianum serrai : differl scapi pruce- 

 ritate, florum posl anlliesin clausorum strictorumque amplitudinc, perigonii coloris intensioris laciniis vix margine 

 scariosis aliisque nolis. A descriplione Scitlœ serolinœ Schousb (Jaglt. over Vexlr. i. Mari., pag. 165) in Mauritanie 

 extremâ Purpurariis finilimâ propè Sapliiam oppidum inveiilœ non mullùm abliorrel , sed si eadeni et lirai quoqiii- 

 servandum nonien noslrum. Urginea; enim ferè omnes si non omnes scrotinœ, et cum Scilli nerotinù Ker. ne oriatui 

 confusio cavendum. 



