( 171 ) 

 TAMARIX CANARIENSIS. Willd. 



T. foliis glaberrimis, basi latiusculis ; disco hypogyno io-gono, angulis obtusis, brevi- 

 bus, filamentis inter angulorum dénies insertis ; antheris rotundato-cordatis, apice longiùs 

 apiculatis; capsula 3-gonà, à basi ad apicem sensim attenuatà. 

 Tamarix AEgyptia arbor. C. Bauh. Pin. pag. 485. 



Tamarix Canariensis. Willd. Act. Ac. Ber. 1812-13 (edit. 1816). pag. 77. (ex DC.;. Link in Buch. 

 Beschr. Can. Ins. pag. 155. Arch. de Bol. vol. 1. pag. 503. DC! Prod. vol. 3 pag. 96. Ehrenb. Linnœa. 

 1827 .pag. 260 et 268. 

 Tamarix Gallica arborea. Sieb. exsicc! Ehrenb. Linncra. 1827. pag. 269. 

 Tamarix Gallica. R. Brown. II. Oudn. Denh. et Clapp.pag. 28? 



Tamarix Senegalensis. DC. Prod. vol. 3. pag. 96. Guillem. et Perrott. Flor. Seneg. vol. 1. pag. 309! 

 Brunner exsicc! ex insulis promontorii viridis 1839. 

 Tarajal Canariensium. 



Hab. In arenà maris et in stagnis marilimis ad fauces torrentium. In Fuertevenlurà, 

 praecipuè ad portum seu sinum el gran Tarajal , in Canarià , praesertim meriilionali , 

 propè Juan Grande et alibi, copiosa in Lancerottà , in Teneriffà rarior , et ibi forsan 

 sajpiùs cul ta. 



Distrib. geog. A Senegambià ad iEgyptum. In Numidiâ (Desfontaines!) ; circà Tune- 

 lem(He7'b. Des/ont.!) ; etiam in Galliâ meridionali propè Monspelium ! et Telonem! 



Obs. Tanta est Tamaricum confusio, ut plurimas nobis tractare, et diversarum regionum species , ad unicam Cana- 

 riensem enodandam, necesse fuerit. Consulendi quoque fuerunt auctores qui lucem hùc aliquam attulerint. Quanti in 

 dignoseendis speciebus momenti sit discus bypogynus primùm è lucubrationibus cl. Ebrenbergii patuit. (Linnaea, 1827, 

 pag. 241.) Sed in partitionibus suis, seu subspeciebus, ramorum aut foliorum forma saepissimè desumptis, species non 

 pauras, varietalcs plures promiscuè congessit. Haecclarum Decaisne viri illuslris sphalmata non effugerunt, ( Ann. Se. 

 Nat., 1835. FI. Sinaic. , pag. 26l.) Primus ibi disci Tamaricis Gullicœ specierumque aflinium differentiara divulgavit, et 

 inde discrimen inter T. Gallicam manniferam et Gallicam legitimam Ehrenb. patefacit ; non bene licet in eadem série 

 T. Gallicam et T. Africanam enumeraverit, quibus disci hypogyni lam diversi. Eodem ferè lemporc, ultra bas disci dif- 

 ferenlias, antherarum quoquè apices mueronalos, in T. Gallica, in T. Africain muticos, observavit cl. Spach, (Suites à 

 Buff., vol. S, pag. 482-3). 



Duse species distinctae sub nominc T. Gallicœ à Lobelii forsan temporibus, ad hune usquè diem latuisse videntur. Prio- 

 rem rite agnoverunt cil. Decaisne et Spach, et pro T. Gallica verâ descripserunt, nec alteram hic stirpem abscondi no- 

 verunt. T. Gallica vera, sola inter omnes quas lcnti subjecimus, discum habet 5-Cdum, cujus lobi, crenulis nullis inter- 

 posais, in fllamenta sensim atlenuentur, (praeter T. pyenocarpam DC. speciem anomalam 13-andram,) specierum enim 

 omnium reliquarum tilamenla inter duas disci 10-Gdi crenulas, plus minùsve profundas, prodire vidimus, eœque in T. 

 dégante Spach maxime sunt, et oculo etiam nudo conspicua;. Pro specie altéra sub nomine T. Gallicœ confusae , quae- 

 que T. Canariensem Willd. T. Gallicam arboream Sieb. T Senegalensem DC, et alias forsan, includit, verùm quanquàm 

 nemo quo dislinguatur charactcrcm animadverlerit, nomrn tamen inagis anliquum Willdcnowianum accipere non dubi- 

 tavimus. Dilferentia; enim, qtias inler spécimen Willdenowianum et Buchiana observaverit cl. Ehrenberg, (Linnœa, 



