Gcn. Lacis rey/sio. -i 



Natura appendicum, in flore cum staminlbus altemanlium , hucusque maie 

 intellecta est. Cel. Marlius easdem pro slaminibus slerilibus habet, fortasse 

 forma earum ductus, quae saepius filamentis slmillima est. Sed appendices istae, 

 evidenter non in eadem cum staminibus série positae, ad verllcillum exteriorem 

 polius pertinent; id quod facile videre est in L. focniculacca , cujus appendices 

 integium verllcillum exteriorem formant. Appendices praeterea a fdamentis diffo- 

 runt eo, quod linea illa média, quae filamenta semper percurrit, plane deest. 



Sed quod nodum omnino solvit veramque appendicum naturam optime ex- 

 plicat, est nova plantula, e Brasilia allala, novum genus formans, Lacin inter et 

 Mniopsîdcm médium. In hac flores praedili sunt perigonio bene evoluto, e tribus 

 partibus constante. Cl. Kunlh, bas appendices calycis partes dicens, veritatl 

 certe proximus; nam ex supra allatis facile patet, eas pro perigonii partibus 

 habendas esse. 



Inter omnia quae novimus vcgetabilia, Lacis, structura et habitu, proxime 

 Podostemoni Ric/i. affinis. Est tanta liarum plantarum similitudo, ut primo in- 

 tuilu vel Lacis pro Podoslemonis , vel Podostemon pro Lacis specie agnoscatur. 



Descriplio floris Podostemonis autem, qualis, in opère Midiauxii*^ data, serius 

 a Cl. Nutiallio aliisque auctoribus admissa est, falsa de floris structura opinione 

 nititur, verae nalurae minime conveniente. Flores nempe a laudalis viris pro 

 monoïcis habentur, et stamina, quamvis pistillo approximatissima, pro flore mas- 

 culo dislincto declarantur. At floris structura minime ita complicata, sed vere 

 simplex est; flores enim evidenter hermapbrodili, diandri. Stamina, auctonbus 

 stipite proprio suffulla dicta, filamentis iongiusculis praedita sunt, quibus a basi 

 ad médium usque inter se et una cum appendice, apice suo in angulo mler partes 

 fdamentorum libéras prominente, cobaerent. Hanc quoque structuram Cel. Kunlh 

 bene perspexil, conservans lamen Podostemon genus, tam ob coaliuonem sla- 

 minum, quam ob horum appendicumque numerum a Lad génère (^Maratliro &\xo) 

 recedens, cui novam simul speciem addidit. 



*) Flor. bor. amer. T. II. pi 164. 



