14 ARKIV FÖR BOTANIK. BAND 14. N:0 6. 



dissimilis, sed pubescentia parciore, foliolis profunde emar- 

 ginatis, sepalis plus minusve obtusis et floribus albidis (non 

 flavis) imprimis differt. 



Ox. Lepatica Norlind n. sp. 



Tabula nostra 3, fig. 3. 



Trifoliastrum {?). Caulis herbaceus, ramosus, teretiusculus, 

 decumbens, ad nodos radicans, glaber vel potius glabrescens, 

 purpureo-coloratus. Folia ternata, estipulata; petioli 4—8 

 (raro usque ad 11) cm. longi, basi articulati et ibi pilis his- 

 pidis praediti, ceterum glabrescentes et plus minusve pur- 

 pureo colorati; foliola subcoriacea, petiolulata, late obovato- 

 obcordata (saepe fere orbicularia), apice retusa vel subemar- 

 ginata, basi ad insertionem hispida, 2 — 3 cm. longa, 3 — 4 cm. 

 lata, discoloria, supra virescentia, subglabra, subtus hepatico 

 vel atropurpureo colorata, glabriuscula, margine contra pal- 

 lide virentia et ciliata. Pedunculi axillares, glabrescentes, 

 2 — 3 cm. longi, dimidium petioli vix aequantes vel parum 

 superantes, cymam subdichotomam vel umbelliformem, 3 — 5- 

 floram gerentes; pedicelli 1 — 1,5 cm. longi, hirtelli, basi et 

 medio bracteolis oppositis, ciliatis muniti. Sepala circ. 4 — 5 

 mm. longa, ovato-lanceolata, 5-nervia, apice acuta, dorso et 

 margine dense hirsuta. Petala 10 — 12 mm. longa, calycem 

 plus duplo superantia (colore ignoto, nam in speciminibus 

 nostris f lores emarcidi). Flores microstyli. Staminum lon- 

 giorum filamenta edentula, pilosa, breviorum vero glabra. 

 Styli a basi usque ad medium (vel ultra) connati, apice 

 liberi, divaricati, hirsuti, in speciminibus nostris 3 — 4 (an 

 abortus causa?); stigmata subcapitata; ovula in loculis ovarii 

 singula. Capsula et semina ignota. 



Brasiliae civit. Parana (in altoplanitie): Itaperussü, ad 

 marginem silvulae, leg. P. Dusen, 18. 11. 190S, sub numeris 

 7073, 7140. 



Habitu et plurimis notis Ox. hifrontis Prog, proxime 

 af finis esse videtur, sed colore purpureo et glabrescentia fere 

 totius plantae, petiolis plus duplo longioribus et foliolis ma- 

 joribus haud sessilibus praecipue differt; ob numerum stylo- 

 rum vero (3 — 4, non 5) valde peculiaris et quoad affinitatem 

 dubia. 



