16 — ERICACEAE. — FAMILIE 82. 



•schijnen een zuigapparaat voor water te vormen. Is nl. bij regen de boven- 

 vlakte der bladen bevochtigd, dan verspreidt dit water zich over den rand 

 heen aan de ondervlakte en wordt hier door die zuigcellen opgezogen. 



De bloemen zijn homogaam. In de wijd geopende bloemklokjes (fig. 17), 

 wordt de toegang tot den honig, die weer op dezelfde plaatsen als bij de 



andere soorten, wordt afgescheiden, door de 

 meeldraden bedekt, welker helmdraden aan de 

 buitenzijde en ter zijde lang afstaand behaard 

 zijn, terwijl de helmknopjes den stijl omgeven. 

 De helmhokjes openen zich weer aan den top, 

 de openingen zijn reeds van het begin af naar 

 beneden gericht, zoodat zij bij iederen stoot, 

 door bezoekende insecten teweeggebracht, stuif- 

 meel laten vallen. De stempel steekt buiten de 

 meeldraden uit, wordt dus het eerst door de 

 vaccinium vitis idaea insecten aangeraakt en daarna worden zij met 



Fig - n - stuifmeel bestrooid, als zij de meeldraden uit 



2 meebad vaHl ÖnTJ vTn' elkaar dringen. Bij insectenbezoek is dus kruis- 

 er ïruc^InX * ke.k, m bestuiving verzekerd. 

 bioemkroon, m meeidraad, sfstem- Aan de takken der plant komen 2 soorten 



pel, h honigklier. , . ,, . . , , 



woekeringen voor , welke beide door een 

 schimmelplant worden veroorzaakt. Van de eerste, Melampsora Goeppertiana, 

 veroorzaakt de teleutosporengeneratie, dat zich eerst het schorsparenchym 

 der stengels sterk verdikt en overgaat in een sponsachtig weefsel, dat 

 eerst vleeschkleurig is, maar al spoedig kastanjebruin wordt. De stengels 

 strekken zich ook sterk in de lengte, groeien vertikaal naar boven en 

 maken den indruk van kleine bezems. De bladen staan verder uiteen dan 

 gewoonlijk, de onderste bladen der takken zijn in kleine, gewimperde 

 schubbetjes veranderd, de bovenste zijn zoo sterk verkort, dat zij bijna 

 cirkelrond zijn. 



De tweede woekering wordt veroorzaakt door Exobasidium Vaccinii. De 

 stengel krijgt dan een bleekrose kleur, is iets sponsachtig verdikt, strekt 

 zich niet sterk in de lengte. De bladen krommen zich en wel zoo, dat de 

 bovenvlakte den voet eener uitholling vormt. Het weefsel dier bladen 

 verdikt zich, wordt bros, het bladgroen verdwijnt er uit en er komt een 

 roode kleurstof in, die vooral aan de bovenzijde sterk opvalt. De onder- 

 vlakte der bladen, waar zich de speren ontwikkelen, ziet er meelachtig 

 bestoven uit. Meest ontwikkelen zich aan zulk een tak de knoppen al, 

 die eerst het volgend jaar zouden moeten uitloopen. De tak blijft echter 

 kort, de bladen staan daardoor dichter opeen, zijn vaak cirkelrond, 

 zonder bladsteel. In de verte gezien, zien zulke takken er als groote, ge- 

 vulde roode bloemen uit te midden van het andere groene weefsel van den 

 heester. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en 

 Noord-Europa in diluviale bosschen voor en is bij ons vrij algemeen. 



Volksnamen. De naam roode boschbes wordt vrij algemeen gebruikt, 

 verder spreekt men in Friesland van blebberbei en roode heidebei, in het 

 Oostelijk deel van Drente en in Twente van kreuzen, in Twente ook van 

 everbezien , in Twente en Salland van kroozen , op de Oost-Veluwe van 

 hondsbes, aan den Veluwezoom van preiselbes, in het Oostelijk deel van 



