18 — ERICACEAE. — FAMILIE 82. 



De plant is een echte hygrophyt. Hoe de waslaag, die de bladopper- 

 vlakte bedekt en de naar binnen omgebogen randen daarmede in verband 

 staan , zie bij Andromeda. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en 

 Noord-Europa, op veengrond, vooral op hoogveengrond, meest te midden 

 der veenmosbulten voor. Zij is bij ons vrij zeldzaam en ook in heide- 

 plassen gevonden. 



Volksnamen. In Friesland noemt men de plant kreuzebei en daar en in 

 Utrecht ook veenbes, in Drente en Salland spreekt men van kreuzen, in 

 Noord-Limburg van vennekeskersen, in Zuid-Limburg van tusbeeren. 



V. macrocarpon') Ait. Lepeltjeheide. 



Deze plant heeft cylindrische, draadvormige, opstijgende, sterk vertakte stengels. De 

 bladen zijn altijd groen, groot (8-10 mM lang), langwerpig of elliptisch, stomp, gaafrandig, 

 met weinig omgerolden rand, van onderen witachtig. 



De bloemen staan in 1-6-bloemige trossen, die boven een voortzetting van den beblader- 

 den stengel dragen, zij zijn 4-(5-)tallig. De bloemkroon is stervormig, 4-(5-)deelig, met 

 teruggeslagen slippen. De helmknopjes hebben geen naaldvormige uitsteeksels. De bes is 

 rood en heeft een doorsnede tot 2 cM. b. 5-10 dM. Juni. 



Voorkomen. De plant groeit in Amerika en is waarschijnlijk bij een schipbreuk op Ter- 

 schelling aangevoerd. Daar komt zij in veenachtige, des winters overstroomde duinpannen 

 vrij veel voor (zij wordt ook gekweekt) en is vandaar waarschijnlijk door vogels verder 

 verspreid. Zij is althans op Vlieland, op Texel (aan de noordelijkste punt) en in een duin- 

 vallei bij den Helder ook gevonden. 



Volksnamen. Op Terschelling is de plant bekend onder de namen beie, beikes, blaadje- 

 heide , leppeltsjeheide en geleiappeltjes. 



5. Andromeda -) L. 



A. polifólia ) L Rotsbes (fig. 19). 



Dit is een kaal heestertje met dunne, wortelende, vertakte, opstijgende r 

 donkerbruine stengels. Daaruit komen jonge, ronde,, 

 opstaande, bebladerde, glanzige takken met een 

 groengrijze schors. De bladen staan verspreid, zijn 

 lederachtig, altijd groen, elliptisch tot lancetvor- 

 mig, gaafrandig met omgerolden rand, van boven 

 glanzend, van onderen witachtig, sterk geaderd. 



De bloemen staan in eindelingsche, armbloemige,. 

 2-8-bloemige schermen , knikkend op de 3 a 4 maal 

 zoo lange stelen. De bloemstelen en kelken zijn 

 rosé. De kelkslippen zijn ovaal-lancetvormig, stomp, 

 onbehaard (fig. 19). De bloemkroon is roodachtig- 

 Andromeda poiifoiia wit, afvallend, kroesvormig-eirond (fig. 19), met 



Fl 'g- ' 9 - 5 korte, teruggeslagen tanden. Er zijn 10 meel- 



draden met helmknopjes, die zich aan den top met 2 poriën openen en 

 voorzien zijn van 2 hoorntjes (fig. 19 rechts beneden en fig. 20). De doos- 

 vrucht is rechtopstaand, bolrond, 5-kantig, glad, 5-hokkig (fig. 19) en 

 springt met 5 kleppen open, die in het midden de tusschenschotten dragen. 



') macrocarpon = grootvruchtig. -) Dit woord is afgeleid van Andromeda, de 



dochter van Cepheus en Cassiope, die aan een rots werd vastgemaakt. Linnaeus gaf de 

 plant dien naam, omdat hij haar vaak tusschen de rotsblokken der bergvlakten in Lapland 

 in eenzame streken vond. :! ) poiifoiia = gepolijstbladig. 



