20 ' — ERICACEAE. — FAMILIE 82. 



wit. Er zijn 8 meeldraden (fig. 21), in de bloemkroon ingesloten. De 

 helmknopjes zijn pijlvormig (fig. 21), oranje gekleurd, aan den voet genaaid , 

 zijwaarts aangehecht en openen zich aan den top met een spleet. De 

 doosvrucht is behaard, bolrond (fig. 21), bruinachtig, vierhokkig, veelzadig. 

 Bij het openspringen scheiden zich de tusschenschotten van de kleppen. 

 De zaden zijn ovaal , bruinachtig met ruwe puntjes, t 3-9 dM. Augustus— 

 Herfst. 



Biologische bijzonderheden. De struikheide is een in vele opzichten merk- 

 waardige plant. Zij kan op de onvruchtbaarste zandgronden en op humus- 

 rijken bodem groeien, doch stelt als bepaalde voorwaarde een vrij vochtig 

 klimaat en een bodem, waarvan althans de bovenste lagen weinig voedings- 

 stoffen bevatten (wordt zulk een bodem flink bemest, dan verdwijnt zij). 

 De meeste andere planten stellen grootere eischen aan den bodem en geven 

 dan ook een grootere stofproductie, zij versmaden een zoog. heidegrond, 

 doch juist de Calluna met hare geringe stofproductie , haar langzamen groei , 

 is daar op hare plaats, zou zelfs niet in staat zijn de grootere hoeveel- 

 heid voedsel, die voor andere planten misschien nog gering zou schijnen, 

 te verwerken. Zij zou aan overlading sterven. 



Wordt een heidebodem iets rijker aan voedingsstoffen, dan neemt men 

 eerst een krachtigen groei der heideplanten waar, doch zij vormen geen of 

 weinig bloemen en zijn niet meer tegen de gewone weersinvloeden bestand , 

 want zij komen den winter niet door. Geen wonder dan ook, dat Calluna 

 op voor haar geschikte gronden, die, welke wij heidegronden noemen, de 

 overheerschende plant is. 



Zij kan niet tegen een herhaald volledig uitdrogen van den bodem. Hier- 

 door wordt het duidelijk, dat zij zich in het meer Oostelijk deel van Europa 

 in de bosschen terugtrekt en nog Oostelijker niet meer voorkomt. 



De bladen hebben een naar beneden omgebogen rand, zoodat de huid- 

 mondjes in windstille ruimten zitten, waardoor waterdamp moeilijk kan 

 ontwijken. De Calluna is dan ook een echte xerophyt, die echter merk- 

 waardigerwijze ook op moerasbodem kan leven. 



De bladen zijn altijd groen en kunnen dus in het voorjaar op eiken fraaien 

 dag reeds voedsel opnemen. 



De levensduur der plant is hoogstens 10 a 20 jaar. Gewoonlijk hebben 

 zich echter in dien tijd door uitzaaiing al weer nieuwe planten gevormd. 

 De plant heeft nl. een lang blijvenden, diep in den bodem dringenden 

 hoofdwortel en verder een aantal in de oppervlakkige lagen liggende wor- 

 tels, die nieuwe takken kunnen vormen. 



De heideplanten worden nooit hooge heesters, want de takken bloeien 

 eerst in het 3 e of 4 e jaar (in het tweede jaar zelden). Schijnbaar sluiten 

 de bloemen den tak af, maar hij groeit later boven de bloemen verder en 

 vormt dan weer op nieuw bloemen. Vaak ontstaat er onder den eersten 

 bloemdragenden tak een zijtak en deze komt boven den bloeienden tak uit 

 en bloeit in het volgende jaar. Soms ook ontstaan er meer takken, die het 

 volgende jaar een kroontje van bloeiende takken vormen. Daarmede is het 

 dan echter ook afgeloopen en zoo er geen nieuwe takken uit den wortel 

 komen, sterft de plant. 



De weidende dieren werken ook de flinke ontwikkeling der takken tegen, 

 daar zij de uiteinden der jonge takken afbijten, waarna het overgebleven 

 stuk van dat takje, dicht bij de afsnijdingsplaats verdroogt. Vlak daar- 



