24 



ERICACEAE. 



FAMILIE 82. 



Erica cinerea 

 Fig. 26. 



l). 3-6 dM. Maart — Mei (eigenlijk begint de bloei reeds in den Herfst, doch dan is de r 

 later vleeschkleurig rood wordende, kelk nog groen). 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- Europa op steen- 

 achtige plaatsen in bergbosschen voor en is tusschen Middelburg en Nieuw- en St.JoosIand 

 gevonden en waarschijnlijk vroeger ook bij Oisterwijk (zie E. mediterranea). In beide ge- 

 vallen zal men wel met een verwilderde sierplant te doen gehad hebben. 



E. cinérea ') L. Grauwe dopheide (fig. 26). 



Deze heester is sterker vertakt dan E. Tetralix, de takken zijn rechtop- 

 staand, de jonge zijn zacht behaard. De bladen zijn smal lijnvormig (fig. 26) r 



stomp, glanzend, staan in kransen van 3 en 

 hebben in de oksels bundels bladen (verkorte 

 takken). Zij zijn 4-6 mM lang, met een groeve, 

 van onderen onbehaard, aan den rand fijn 

 gewimperd. 



De bloemen zijn rood-violet of wit, kort 

 gesteeld, knikkend en staan in kransen, die 

 verlengde, stompe, eindelingsche trossen vor- 

 men. De stelen zijn weinig behaard, nauwe- 

 lijks zoo lang als de bloemen en hebben onder 

 de bloemen 2 schutbladen. De kelk is korter 

 dan de bloemkroon en heeft lancetvormige, 

 gladde, groene slippen met vliezige randen, 

 die ! ' 4 van de lengte der bloemkroon hebben. 

 De bloemkroon is kroesvormig-eirond (5-6' 

 mM lang) met 4 korte, teruggeslagen tanden (fig. 26). De meeldraden zijn 

 ingesloten, de helmknopjes hebben 2 hoorntjes (fig. 26). De stijl steekt 

 weinig uit. De doosvrucht is glad, bolrond met 5 groeven (fig. 26). K 3-6 

 dM. Juni— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in West- en 

 hier en daar in Midden-Europa voor in heidevelden. Bij ons is zij zeer 

 zeldzaam gevonden op eenige plaatsen in Limburg en verder bij Oirschot 

 Nog worden in den Prodromus Florae Batavae genoemd E. mediterranea-) L., E.vagans :i y 

 L., E. multiflórai) L., E. confusa j) L. De eerste zou gevonden zijn bij Oisterwijk, maar 

 is vrij zeker E. carnea, trouwens haar vinden is niet zeer waarschijnlijk, daar zij niet tegen 

 de winterkoude bestand is. De 2 volgende worden opgegeven als in de 18e eeuw bij Har- 

 derwijk te zijn gevonden. E. confusa zou bij Elspeet gevonden zijn. In geen der meer 

 bekende Flora's wordt echter deze als soort genoemd. 



8. Clethra) L. 



C. alnifólia 7 ) L Clethra. 



Deze heester heeft gesteelde, verspreid staande, omgekeerd eirond- 

 wigvormige, afvallende, spitse, gezaagde bladen, die hoogstens van 

 onderen op de middennerf behaard zijn. 



De bloemen zijn wit, kort gesteeld en staan in lange, rechtopstaande,, 

 aarvormige trossen. De kelk is witachtig tot groen. De bloemkroon 

 is bijna 5-bladig met omgekeerd eirond-langwerpige, samenneigende slippen en welriekend 

 (fig. 27). De helmknopjes hebben geen aanhangsels. De meeldraden en de stijl steken 

 uit, de eerste zijn het langst. Het vruchtbeginsel is bovenstandig, de stijl draagt een 

 3-spletigen stempel. De doosvrucht is 3-hokkig. i>. 1-2 M. Augustus, September. 



Fig. 27. 



Bloem van 

 Clethra alnifólia. 



') cinerea = aschgrauw. -) mediterranea = aan de Middellandsche Zee groeiend. 



:; ) vagans = zwenkend. ') multiflora = vcelbloemig. •">) confusa = ineengeward. 



6) van het Grieksche klethra: els, omdat bij dit geslacht de bladen in vorm en kleverigheid 

 met die van den els overeenkomen. 7 ) alnifólia = elsbladig. 



