30 



PRIMULACEAE. — 



FAMILIE 83. 



Trientalis europaea 



Fig. 32. 



a vrucht. 



een niet vertakten, rechtopstaanden stengel. Deze draagt beneden eenige uit 

 elkaar staande, kleine, maar aan den top verscheiden groote, zeer ongelijke, 

 tot een roset vereenigde bladen. Uit de laatste verheffen zich de okselstandige, 

 dun- en langgesteelde, een armbloemig scherm vormende, vrij groote bloemen. 

 De bladen zijn zittend, zeer fijn getand, de onderste omgekeerd eirond, 



stomp, de hoogere langvverpig-omgekeerd ei- 

 rond tot omgekeerd lancetvormig, spitsachtig 

 of spits, kort stekelpuntig. 



De kelk is meest 7-(6-8-)deelig, met lijn- 

 vormige, toegespitste slippen, die korter zijn 

 dan de bloemkroonslippen. De bloemkroon 

 is meest 7-(6-8-)deelig, wit met gelen voet r 

 stervormig, met breed lancetvormige, spits 

 toegespitste, in den knop naar links gedraaide 

 slippen. De 7 (6-8) meeldraden zijn aan den 

 voet der bloemkroon ingeplant en korter dan 

 de slippen van deze. De doosvrucht is bol- 

 rond , kort stekelpuntig, door den kelk omgeven 

 en springt met 6-8 teruggekromde kleppen open. 

 Zij bevat weinige, kleine, hoekige zaden, die 

 een zeer dun, blauwachtig grijs, netvormig geaderd oppervlak hebben. 

 5-30 cM. 4. Mei, Juni. 



Biologische bijzonderheden. De bloemen bieden alleen stuifmeel aan de 

 insecten, maar de vleezige ring om het vruchtbeginsel, die de meeldraden 

 draagt, is zoo rijk aan sap, dat hij ook door de bezoekers wordt aange- 

 boord. De meeldraden staan schuin naar boven en buiten gericht, de 

 helmknopjes zijn meest eerst nog gesloten, terwijl de stempel, die even 

 hoog als de meeldraden ligt, dadelijk geschikt is, om stuifmeel te ontvangen. 

 Een bezoekend insect zal dus kruisbestuiving bewerken en ook als de meel- 

 draden en stempels te gelijk rijp zijn, zal een insect met de eene zijde van 

 zijn kop stuifmeel opnemen en met de andere zijde den stempel aanraken. 

 Tijdens den bloei strekt zich de stijl iets, zoodat hij tegen het einde 

 daarvan boven de helmknopjes uitsteekt. Bij het einde van den bloei 

 sluiten zich de bloemen en worden de meeldraden tegen den stempel ge- 

 drukt, zoodat dan spontane zelfbestuiving plaats heeft. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en 

 Noord-Europa in bosschen op humusrijken grond voor en is bij ons zeer 

 zeldzaam. 



4. Lysimdchia ' ) Tra. Wederik. 



Kelk diep ingesneden, met 5 slippen. Bloemkroon stervormig, met korte 

 buis en 5-7 gave slippen, die langer zijn dan de kelk. Meeldraden 5-7, 

 aan den voet der bloemkroonslippen ingeplant, bovendien zijn vaak nog 

 overblijfselen van een buitensten krans van meeldraden (staminodiën) aan- 

 wezig. Stijl draadvormig. Doosvrucht bolrond, zich aan den top met 2-5, 

 gave of 2-spletige kleppen openend, met vele zaden. 



Bloemen geel of wit, oksel- of eindstandig. Bladen tegenoverstaand of 



i) naar Lysimachus, veldheer van Alexander en na diens dood koning van Thracië of 

 naar Lysimachus, een geneesheer in de Oudheid. 



