FAMILIE 83. — PRIMULACEAE. — 33 



door insecten. Honig wordt in de bloemen niet afgescheiden. Het is vooral 

 het wijfje van een bijensoort, Macropis labiata , waarvan de aanwezigheid 

 in een bepaalde streek gebonden schijnt te zijn aan die van L. vulgaris. 

 Wanneer dit insect zich over de bloemen beweegt, krijgt het dikke ballen 

 vochtig stuifmeel rondom de schenen der achterpooten. Het vocht komt 

 uit de bloem, want zoowel de buitenzijde der helmdraden ais de binnen- 

 zijde der bloemkroon is met langgesteelde klierknopjes bezet. Het vocht 

 van deze blijft aan het insect zitten en daardoor kleeft het stuifmeel er 

 beter aan. 

 Ook stuifmeelverzarnelende zweefvliegen zijn als bezoekers waargenomen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant is in geheel Europa 

 aan waterkanten en op vochtige plaatsen gevonden. Bij ons is zij algemeen, 

 vooral veel op diluvialen zandgrond. 



Volksnamen. De naam gele wederik wordt het meest gehoord. In 

 Groningen noemt men haar gele veenwortel en wilde weenen, op Goeree en 

 in Groningen wilde wilg, in Zuid-Holland vader- en moederplant. 



L. punctata ' ) L. P u n t vv e d e r i k (fig. 35). 



Bij deze zacht behaarde, boven zelfs klierachtig behaarde plant, vormt de wortelstok korte 

 uitloopers. De stengel is krachtig, rechtopstaand, hol, meest niet vertakt, vierkant met 

 smal 2-vleugelige kanten. De bladen staan in kransen van 

 3-4, zeldzamer tegenoverstaand, zijn kort gesteeld, eirond- 

 lancetvormig, spits, soms van onderen van zwarte puntjes 

 voorzien. 



De bloemen staan in okselstandige kransen , die korter 

 zijn dan de bladen en samen lange, bebladerde trossen 

 vormen. Zij zijn welriekend. De bloemstelen zijn even lang 

 als de bloemen. De kelk is klierachtig behaard, 5-slippig. 

 De slippen zijn lijn-lancetvormig, spits, niet donker ge- 

 rand. De bloemkroon is goudgeel, aan den voet bruin, 

 5-slippig met spitse, eirond-langwerpige, klierachtig ge- 

 wimperde slippen (fig. 35). Meeldraden zijn er 5 met tot 

 het midden vergroeide helmdraden. De doosvrucht is bol- 

 rond (fig. 35), korter dan de kelk. 3-. 6-12 dM. Juni— 



Augustus. 



_ ... Lysimachia punctata 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant be- Fj 35 



hoort in Midden- en Oost-Europa op moerassige, bescha- 

 duwde plaatsen thuis. Bij ons is zij een sierplant en is op eenige plaatsen verwilderd 

 gevonden (Apeldoorn (nu verdwenen), 's Gravenhage, 's Gravesande (langs de Maas), 

 Haarlemmermeer (in het riet), Buiteveen bij Erprath. 



L. Nummularia-) L. Penningkruid (fig. 36). 



Deze onbehaarde plant heeft een dunnen , draadvormigen wortelstok en 

 teere, vierhoekige, kruipende, wortelende, al of niet vertakte stengels. De 

 bladen zijn tegenoverstaand, kortgesteeld, rondachtig, aan den voet zwak 

 hartvormig, stomp, vaak met een spitsje aan den top, beneden soms ge- 

 tand, met bruine puntjes. 



De bloemen zijn okselstandig, alleenstaand, tegenoverstaand. De stelen 

 zijn omstreeks dubbel zoo lang als de bloemen, korter dan of ook wel 

 even lang als de bladen, in wier oksels zij staan, na den bloeitijd terug- 

 gekromd. De bloemen zijn groot (circa 2 cM breed) en rieken vaak wat 

 naar pruimen. De kelkslippen zijn hartvormig-eirond, toegespitst. De bloem- 

 kroon is goudgeel, dubbel zoo lang als de kelk, van binnen van bruine 



l ) punctata = van stippels voorzien. -) Nummularia = penningkruid. 



Heukels , Flora. III. 



