44 — PLUMBAQINACEAE. — FAMILIE 84. 



deel afstaand wit behaard zijn, waardoor de honig beschut is, die door 

 een op het vruchtbeginsel zittende schijf wordt afgescheiden. 



De op de korte kroonbuis voor de bloemkroonbladen ingeplante meel- 

 draden en de helmknopjes staan tusschen de stempelstralen. Ondanks den 

 kleinen afstand tusschen beide heeft toch nog geen zelfbestuiving plaats. 

 Eerst staan de meeldraden zoo, dat de insecten, die honig willen halen, 

 langs de helmhokjes moeten strijken. Nu staan de stempels nog rechtop. 

 Iets later richten zich de meeldraden op en de stempels komen zoo uitge- 

 spreid te staan, dat zij op de plaats komen, waar straks de helmknopjes 

 stonden. Bij insectenbezoek is dus kruisbestuiving verzekerd. Ten slotte 

 draaien zich de stijlen spiraalvormig en bewegen zich naar het midden der 

 bloem, waar zij zich zoo ineenvlechten met de ook spiraalvormig gedraaide 

 meeldraden, dat nu zelfbestuiving moet plaats hebben. 



Als de vrucht rijp is, zit de kelk er nog op en dient misschien als ver- 

 spreidingsmiddel voor deze. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De vorm «. elongata komt waar- 

 schijnlijk bij ons niet voor, de vorm <3. is vroeger bij Nijmegen gevonden, 

 de vorm 7. is in West- en Noord-Europa op allerlei zilte gronden aange- 

 troffen. Zij is bij ons vrij algemeen, vooral op zeeklei en soms ook ver- 

 wilderd, daar de plant wel wordt aangewend voor randen om bloemperken. 



Volksnamen. De namen Engelsch gras, grasanjelier en ook zeegras 

 worden het meest gebruikt. In Friesland spreekt men van bloeiend zee- 

 gras, in Groningen van kweldergras, op Texel van gouden spelden en 

 koeiebloem, op Terschelling van zoutebloem, in Zuid-Limburg van gras- 

 bloemen. 



2. Statice ') L. Lamsooren. 



Kelk trechtervormig met een 5-10-kantige buis en een vliezigen, geplooi- 

 den rand met 5 nerven en 5-10 lobben. Bloemkroon met 5 vrije of aan 

 den voet vergroeide kroonbladen. Meeldraden aan den voet der bloemkroon 

 ingeplant. Stijlen vrij of bijna geheel vrij, onbehaard met draadvormige, 

 klierachtige stempels. Vrucht onregelmatig losbrekend vlak bij den voet of 

 zich aan den top met een dekseltje of met kleppen openend. 



Bloemen blauw, violet, rosé of geel, bijna zittend, tuilvormig, terwijl de 

 takken ten slotte naar buiten gekromd zijn en in een schicht uitloopen, 

 waarvan de bloemen naar eene zijde zijn gekeerd en dicht bijeenstaan. 

 Aan den voet van iedere bloem zitten 3 schutblaadjes. 



Bladen alle wortelstandig, zelden ontbrekend. Stengels vertakt, inde 

 knoopen of aan het begin der takken van kleine, leerachtige of vliezige 

 schubben voorzien. Meestal overblijvende planten met een harden of hou- 

 tigen wortelstok. 



Biologische bijzonderheden. De blazig opgezwollen kelk vormt een val- 

 scherm om de vrucht. 



Tabel tot het deter mineeren der soorten van liet geslacht Sta tic e. 



A. Bladen langwerpig-omgekeerd eirond tot langwerpig-lancetvormig, stekelpnntig, gaaf- 

 randig, leerachtig. Takken der bloei wijze afstaand. Van de schutbladen is het buitenste 

 groen en zijn de binnenste vliezig S. Linionium blz. 45. 



') van het Grieksche statikè: naam voor een samentrekkend kruid, vroeger een middel 

 tegen buikloop. 



