64 



— APOCYNACEAE. 



FAMILIE 87. 



Vinca minor 

 Fig. 73. 

 a. deel van den stengel met vruchten 

 b. opengesprongen vrucht. 



Tabel tot het determineeren der soorten van het geslacht Vinca. 



Kelkslippen lancetvormig, kaal, 3 a 4 maal zoo kort als de bloemkroonbuis. Bladen 

 ovaal-elliptisch, kaal, stijf. Bloemdragende takken 10-20 cM lang. Bloemen 3 cM breed. 



V. minor b!z. 64. 

 Kelkslippen smal lijnvormig, gewimperd, bijna even lang als de bloemkroonbuis. 

 Bladen breed ovaal, iets hartvormig aan den voet, aan den rand gewimperd. Bloem- 

 dragende takken 30-50 cM lang. Bloemen 4-5 cM breed V. major blz. 65. 



V. minor 1 ) L. Maagdepalm (fig. 73). 



Deze plant heeft liggende, onbehaarde, vertakte stengels en weinig be- 



bladerde, rechtopstaande, 10-20 cM lange, 

 bloemdragende takken. De bladen zijn 

 lederachtig, glanzend, langwerpig tot lan- 

 cetvormig, meest aan weerszijden spits, 

 kaal, aan den top van den bladsteel aan 

 weerszijden van een klier voorzien. 



De bloemen zijn alleenstaand op stelen , 

 die korter of langer zijn dan de bladen en 

 de bloemkroon. De kelkslippen zijn lancet- 

 vormig, stomp, kaal, 3-4 maal zoo kort 

 als de bloemkroonbuis. De bloemkroon is 

 meest lichtblauw, zelden wit, 5-slippig, 

 ongeveer 3 cM breed, de slippen zijn meest 

 scheef afgeknot, stomp. De vruchtjes staan 

 uiteen, zijn toegespitst en lichtbruin. 2j.. 

 1,5-3 dM. April, Mei. 

 Biologische bijzonderheden. Bij de Vincasoorten woekert nog al vrij vaak 

 de uredosporenvorm van een schimmel (Puccinia Vincae) in het lichaam 

 der plant. De stengels worden dan zeer lang, de 

 bladen blijven korter, zijn breeder, geel en bros. 

 De bloemen blijven onontwikkeld, soms ook bloeien 

 de planten wel , doch veel vroeger. 



Wat de bestuiving betreft het volgende. Aan den 

 voet van de circa 11 mM lange bloemkroonbuis 

 (fig. 74) zitten 2 gele, den voet van het vruchtbe- 

 ginsel omgevende honigkliertjes, die door de aan 

 den ingang der bloem zittende haren voor regen 

 beschut zijn. 



De stijl is naar boven kegelvormig verdikt met een 

 piLa^'de^melidride!."^ scni J f van boven, waarvan de kleverige rand de 

 knievormig gebogen h'eim- stempelvlakte is. Deze zit op - q der hoogte in de 



draad, el naar binnen open- ... , . „ . . V ■ ••<• « 



springende helmhokjes, g bloemkroonbuis. Boven draagt deze schijf een krans 

 scn?jf k 5Ln g den%t?jr/haar- van haren, waartegen de knievormig gebogen helm- 

 krans op de schijf. draden de helmknopjes met de opengespleten zijde 

 drukken. De slurf der insecten moet zich bij het indringen in de bloem 

 aan den stempelrand met kleverige stof besmeren, waardoor er bij het 

 terugtrekken stuifmeel uit de haarkrans aan blijft zitten. Dit wordt nu in 

 een tweede bloem aan de stempelvlakte afgegeven. Spontane zelfbestuiving 

 is in deze bloemen geheel uitgesloten. 

 Vaak vormen zich bij ons geene vruchten, doch dit komt alleen doordat 



Bloem van Vinca minor 

 in doorsnede. 

 Fig. 74. 

 a vruchtbeginsel, b honig- 



!) minor = klein. 



