80 



— BORAGINACEAE. 



FAMILIE 92. 



P- Bloemkroon groenachtig geel of geelachtig wit, klein, buis-trechter- 



vormig Lithospermnm officinale blz. 98. 



;■• Bloemkroon blauw of violet of in het begin geel, later blauw, meest 



klein. 



aa. Keelschubben kaal , geel. Bloemkroon trompetvormig. 



Myosotis blz. 100. 



PP. Keelschubben behaard, wit Anchnsa blz. 87. 



1. Heliotrójiium ') Tm. 



H. europaéum -) L. Heliotroop (fig. 97). 



Deze plant is lichtgroen, grijsachtig behaard door korte, aangedrukte haren, die op een 

 knobbelvoet staan. De wortel is dun, de stengel rechtop- 

 staand, vertakt, eenigszins scherp. De bladen zijn gesteeld, 

 aan weerszijden witachtig groen, eirond-elliptisch, met con- 

 vergeerende nerven, stomp, gaafrandig. 



De bloemen staan schijnbaar in aarachtige bloeiwijzen, die 

 alleenstaan of 2-3 bijeen zitten aan de toppen der takken. De 

 bloemen zijn klein, zittend, zonder schutbladen. De kelk is 

 dicht behaard, diep ingesneden, met 5 lancetvormige, stompe 

 slippen, die om de vrucht stervormig zijn uitgespreid, dus 

 blijven. De bloemkroon is wit of witachtig lila, trompetvor- 

 mig, met behaarde buis, die even lang als de kelk is en 

 korter dan de zoom, zonder schubben aan de keel, met 5 

 stompe lobben, die gescheiden zijn ïïbor een overlangsche 

 vouw en vaak door een kleinen tand. De meeldraden zijn 

 in de bloemkroonbuis ingesloten en hebben zeer korte helm- 

 draden. De stijl is kort met een bijna kegelvormig verlengden 

 stempel, die langer is dan de stijl. Het vruchtbeginsel is 

 tijdens den bloeitijd ongedeeld. De vrucht is gevormd door 4 zich later scheidende, gladde of 

 kort behaarde, eirond-driehoekige, rimpelige, sterk knobbelige deelvruchtjes zonder ribben 

 (fig. 97). G. 1,5-3 dM. Juni — Augustus. 

 De bloemen zijn sterk riekend. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en in Zuid-Europa 

 op droge, steenachtige plaatsen voor. In ons land is zij enkele malen aangevoerd gevonden 

 aan de oevers der groote rivieren n.1. bij Nijmegen, Dordrecht en Werkendam en verder bij 

 Amsterdam. 



Volksnamen. Behalve heliotroop, wordt de plant ook nog al eens zonnebloem genoemd. 

 In Groningen heet zij zonnewende. 



Heliotropium europaéum 

 Fig. 97. 



2. Aspenigo } Tm. 



A. procümbens 1 ) L. Scherpkruid (fig. 98). 



De piant heeft een penwortel, waaruit een meest vertakte, evenals de 

 bloemdragende deelen meest liggende, kantige, met weerhaakjes voorziene, 

 sappige, brosse stengel komt. De bladen zijn langwerpig-elliptisch, spits, 

 gaafrandig of wijd getand, teer, vooral aan den rand bijna stekelig, bor- 

 stelig, de onderste staan verspreid en zijn gesteeld. de hoogere staan 2-4 

 bijeen, in de oksels van deze staan de bloemen. 



De bloemen zijn klein, alleenstaand of 2-3 bijeen, zeer kort gesteeld, 

 na den bloeitijd teruggeslagen, zij staan eigenlijk in een afgebroken, onge- 

 vorkt bijscherm. De kelk isnetaderig, gewimperd, onregelmatig, eerst met 



!) van het Grieksche helios: zon en trêpó: ik draai, dus bloemen zich naar de zon 

 keerend. Daar onze soorten dit niet doen, zal de naam vroeger op andere planten be- 

 trekking gehad hebben. -) europaéum = Europeesch. 3 ) van asper: ruw, om 

 de scherpe haren, waarmee de plant bekleed is. ') procümbens = neerliggend. 



