100 — BORAGINACEAE. — FAMILIE 92. 



de helmknopjes iets hooger zijn geplaatst en naar binnen openspringen, is 

 bij uitblijvend insectenbezoek spontane zelfbestuiving verzekerd. Bij het 

 bezoek van een insect kan de slurf daarvan alleen cien voet der 

 bloem bereiken (door de naar binnen uitstekende vouwen) tus- 

 schen de meeldraden en den stempel, die een ringvormige ver- 

 hevenheid onder de lobben vormt (fig. 124) door, zoodat dan 

 kruisbestuiving vrij zeker is. 



Lithospermum Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in 

 arvense. geheel Europa op bouwland, langs wegen en in de duinen voor. 

 Zij is bij ons vrij algemeen, het meest op loss, vrij veel op 

 rivierklei, weinig op zandgrond. 



14. Myosótis 1 ) Dill. Vergeet-mij-nietje. 



Kelk klokvormig met 5 slippen. Bloemkroon trechter- of trompetvormig 

 met korte buis, terwijl de keel vernauwd is, door 5 korte, stompe, dooier- 

 gele, gladde schubben, en een zoom, die vlak of uitgehold is met 5 stompe 

 slippen en in den knop gedraaid ligt. Meeldraden ingesloten in de bloem- 

 kroonbuis met korte helmdraden en langwerpige, aan de rugzijde vastge- 

 hechte helmknopjes. Stempel stomp, bijna 2-lobbig. Deelvruchtjes rechtop- 

 staand, eirond-driehoekig, glad, glimmend, met smallen, bijna vlakken 

 voet. Zaadlobben stijf behaard. 



Bloemen vrij groot of klein, blauw, rosé, geel of wit, bij het opengaan 

 meest roodachtig, in meest na den bloeitijd verlengde en losse, ongevorkte 

 bijschermen , die meest aan den stengeltop 2 bijeenstaan en meest geen 

 schutblaadjes hebben. Bladen langwerpig of lancetvormig, de wortelbladen 

 in een steel versmald, de stengelbladen zittend. Kruidachtige, meest zacht 

 behaarde planten. 



Biologische bijzonderheden. Bij de Myosotissoorten woekert nog al eens 

 een zwam, Synchitrium Myosotidis, in de bladen. De opperhuidscellen van 

 deze worden dan vrij groote knots-, flesch- of eivormige, goudgele of rood- 

 gele blazen, waarin zich de sporen der woekerplant bevinden. Ook zijn 

 de plaatsen van het blad, waar de zwam woekert, zeer verdikt en meteen 

 dicht weefsel gevuld. 



Zie over het zich stellen der opengaande bloemen bij Symphytum. 



De bloemen der Myosotissoorten met grootere bloemen zijn protrandrisch, 

 die der soorten met kleinere bloemen homogaam. De gele schubbetjes in 

 de keel der bloemkroon vormen een honigmerk, doch dwingen tevens de 

 bezoekers om hun slurf zoo in de buis naar binnen te brengen, dat èn 

 stempel èn helmknopjes aangeraakt worden. Honig wordt hier weer door 

 de vieezige onderlaag van het vruchtbeginsel afgescheiden en in den voet 

 der kroonbuis bewaard. 



De haren op de vruchten zijn bij sommige soorten wat gekromd, zoodat 

 deze vruchten waarschijnlijk door dieren verspreid zullen worden. 



Tabel tot het d etermi neeren der soorten van het geslacht Myosótis. 



A. Bloemstelen ten slotte horizontaal afstaand. Kelk aangedrukt behaard, tijdens den 

 vruchttijd open, 2 a 3 maal korter dan de onderste bloemstelen. Zoom der bloem- 

 kroon vlak. 



] ) van het Grieksche mus: muis en ons, gen. otos: oor, naar den vorm der behaarde 

 bladen. 



