112 — SOLANACEAE. — FAMILIE 93. 



gaam , schuin of geheel naar beneden gericht en des nachts gesloten. 

 Overigens zijn zij ingericht als bij S. tuberosum. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De soort komt in geheel Europa 

 aan wegen , op mesthoopen en akkers voor en is bij ons algemeen. De 

 var. /S. is bij Amsterdam gevonden. Of de var. ■/. en ó. gevonden zijn, is 

 niet zeker. Waarschijnlijk zijn vroeger alle kleine ex. tot de var. $. gebracht 

 en tot y. ook wel ex. van S. nigrum met nog onrijpe bessen. De var. 

 rubrum is te Keer (L.) gevonden. 



Volksnamen. Behalve zwarte nachtschade wordt de plant ook honds- 

 bessen (Friesland, West-Friesland, Veluwe), nachtscha (Twente, Salland, 

 Zuid-Limburg, Goeree) , papekul (Salland), belladonna (Veluwezoom), dol- 

 bes (Salland, Zuid-Holland), dolle beien (Groningen, Noord-Overijsel , 

 Twente), eppeltjesgood (Achterhoek van Gelderland), kattebeien (Texel), 

 koorddansers (Voorne , Beierland, Zuid-Beveland), kersjes en walschot 

 (Tholen), groene beiers, pappelmeie, zwarte beiers en zwarte nacht (Wal- 

 cheren), blauwkoppen (Zuid-Beveland) en borstelbeiers (Land van Hulst) 

 genoemd. 



S. villósum ') Lmk. Donsnachtschade (fig. 138). 



Deze plant riekt sterk naar muskus en is dicht afstaand , bijna viltig ruw behaard. De 

 stengel is meest rechtopstaand, sterk vertakt, bijna rolrond, 

 zwak kantig, vooral naar boven, evenals de bloemstelen en 

 kelken, door tal van afstaande, gelede klierharen dicht be- 

 haard. De bladen zijn eirond, vrij spits, gesteeld, bochtig 

 getand. 



De bloemen zijn wit, vrij klein en staan in schermvormige, 



armbloemige bijschermen.- De kelk is sterk behaard, 5-sple- 



tig, blijvend, met eironde lobben. De bloemkroon is 2-4 



maal zoo lang als de kelk, viltig, met korte buis en diep 



5-spletigen, vlakken zoom, die later iets teruggeslagen is. De 



bloemsteeltjes zijn aan den top verdikt , neergebogen. De 



vrucht (fig. 138) is saffraangeel, bijna bolrond, klein. De 



zaden zijn eirond, samengedrukt. O. 7-45 cM. Juni— Herfst. 



Deze soort onderscheidt zich vooral van S. nigrum, doordat 



Soianum villósum de bladen , die bij de laatste meer vliezig zijn en bij het 



Fig. 138. drogen bijna zwart worden, hier lichter en dunvliezig zijn en 



bij het drogen geelgroen worden. Ook heeft S. nigrum meestal' geen of een geringen mus- 



kusachtigen geur, terwijl die bij deze zeer onaangenaam en karakteristiek is. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Zuid-Europa voor 

 op dezelfde plaatsen als de vorige. In ons land werd zij opgegeven als gevonden te zijn 

 bij Maastricht en bij Utrecht, doch die opgaven zijn waarschijnlijk foutief. Nu is zij echter 

 bij Amsterdam gevonden. 



S. Dulcamara-ï L. Bitterzoet (fig. 139). 



Deze plant heeft een houtigen, windenden (soms rechts, soms links), 

 kantigen, meest kalen stengel. De schors is bitter, het hout zoet van 

 smaak. De takken zijn kruidachtig, cylindrisch en winden ook een weinig. 

 De bladen zijn gesteeld, langwerpig-eirond, gaafrandig, spits of toegespitst, 

 aan weerszijden verspreid kort behaard, vaak met hartvormigen voet, de 

 bovenste vaak spiesvormig of zelfs geoord-drietallig. 



De bloemen staan in langgesteelde, pluimachtige, knikkende, gaffelachtig 

 beginnende, ongevorkte bijschermen en zijn tamelijk klein (12-20 mM). De 

 kelk is klein, groen met 5 korte lobben. De bloemkroon is stervormig, 



') villósum = donzig. -) Dulcamara = zoetbitterkruid. 



