LIE 93. 113 



5-sIippig niet lancetvom pitste, meest teruggeslagen slippen. 



Hare kleur is violet, aan den voel der slippen met aan weerszijden een 



vit gezoomde vlek, zelden wit. De helm- 

 knopjes zijn geel. De vruchtstelen zijn aan den top 

 verdikt, aan den eed, nauwelijks knikkend. 



De bessen (tig. 139) zijn 2-hokkig, eirond of ellip- 

 tisch, rood. h. 3-18 d,\\. Juni— Augustus. 



Biologische bijzonderheden. De eenige inlandsche 



windende planten, wier stengels houtig worden, zijn 

 Clematis, Lonicera en deze plant. 



De bloemen rieken aangenaam, doch bevatten geen 

 honig, hoewel de napvormige voet der bloem er zoo 

 glanzend uitziet, alsof hij met een laag honig bedekt 

 is. Dit komt, doordat de rand van dien voet rondom 



, _ . -. ■ , ,. , Solarium Dulcamara 



bezet is met paarsgewijze op de kroonshppen staande, Fig 139 



groene, met wit omzoomde knobbels, die er zoo 



vochtig uitzien, als waren het nectariën. Zij veroorzaken mede, dat de 

 bloemkroon, die verder violet gekleurd is en waarop de goudgele kegel 

 der helmknoppen loodrecht staat, sterk opvalt. Werkelijk komen vliegen 

 naar deze schijnbare nectariën en belikken ze. Doen ze dat achtereen- 

 volgens in verschillende bloemen, dan bewerken ze kruisbestuiving. Volgens 

 sommige onderzoekers is echter het afgescheiden vocht werkelijk honig- 

 houdend. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 op vochtige plaatsen in kreupelhout en langs wateren voor, ook op oude 

 muren. Bij ons is zij ook algemeen. Zij werd en wordt nog al eens ge- 

 bruikt tegen jicht, koorts en verschillende andere kwalen. 



Volksnamen. Het aantal volksnamen voor deze plant in gebruik, is legio. 

 Het meest algemeen zijn de namen wild zoethout , elfrank , bitterzoet, 

 kwalster en kwalsterhout, die met verschillende dialectische verscheiden- 

 heden gehoord worden. Verder in Groningen en Friesland hondebeishout, 

 in Friesland hondebeistal, hondemizel en wielewrang (wilde wrange), in 

 Groningen stinkhout, aldaar en in de Graafschap Zutphen rekop, in het 

 Noorden van Drente schatholt, bij Zwolle slugter, in Twente, Salland en 

 de Graafschap Zutphen dolkruid, doode bessen, hennebèze, henneblöme, 

 op Terschelling bittertak, in Zuid-Holland dollebes, kersthout en seringhout, 

 in de Duinstreek valshout, in Noord-Limburg kalfkruid, in het Westen van 

 rd-Brabant oud mannetjeshout, op Goeree paardezoethout, op Voorne, 

 Beierland en Schouwen walschot. 



S. rostratum : Dun. Stekelnachtschade. 



Deze plant is grijs of geelachtig. De stengel is beneden wat houtig en is dicht gestekeld. 

 De bladen zijn dubbel of en!;el vi/ispletig. 



De bloemen zijn geel (2 c.Vt in middellijn). Zij hebben een bloemkroon met korte, breed 

 eironde lobben, teruggebogen meeldraden en stijl. De helmknopjes zijn lijn-lancetvormig, 

 ongelijk, naar den top versmald, het onderste veel langer, breeder, met krommen snavel. 

 De vrucht is een bes, die ingesloten is door den sterk gedoornden kelk. O. 3-6 dM. 

 Augustus, September. 



Voorkomen. De plant behoort thuis in Noord-Amerika , doch is bij ons op tal van plaatsen 

 aangevoerd waargenomen. Zij schijnt echter niet stand te houden. 



: ) rostratum = gesnaveid. 



r'.orc. 111. 



