FAMILIE 93. 



SOLANACEAE. - 



15 



vormen, daar reeds 1 uur na de bestuiving de stempel bruin wordt, ver- 

 welkt en met den stijl afvalt. 



Voorkomen. De plant is in Peru inheemsen en wordt bij ons wel als 

 sierplant in tuinen gekweekt. Men heeft haar vrij zeldzaam op vuilnis- 

 hoopen gevonden. Waarschijnlijk is zij daar verwilderd , misschien ook een 

 enkele maal aangevoerd. 



5. Phy'salis') L. 



P. Alkekéngi -) L Joden kers (fig. 142). 



Deze plant heeft een kruipenden wortelstok en een rechtopstaanden , vaak vertakten 

 kantigen stengel, die evenals de bloemstelen en kelken behaard is. De bladen zijn gesteeld 

 eirond, spits of toegespitst, vrij vaak bochtig getand, de bo- 

 venste staan 2 bijeen, doch dan is het eene blad kleiner dan 

 het andere. 



De bloemen (fig. 142) zijn vrij klein, wit, alleenstaand, 

 gesteeld, rechtopstaand of iets knikkend. De kelk is klein, 

 groen, behaard, eerst klokvormig, met toegespitste, afstaande, 

 lancetvormige slippen, later zeer groot, eirond, netaderig, 

 scharlakenrood, vooral van binnen als bestoven, de vrucht 

 omgevend, zonder haar aan te raken. De bloemkroon isster- 

 vormig, heeft bijna geen buis en een trechtervormigen, ge- 

 plooiden zoom, met 5 korte lobben. De slippen zijn rond- 

 achtig-eirond , spits. Er zijn 5 meeldraden, die op de 

 bloemkroon zijn ingeplant en eerst samenneigende, later uit- 

 eenstaande , overlangs openspringende helmknopjes hebben. 

 De helmdraden zijn beneden dicht behaard en staan zoo over 

 de plooien, dat deze bijna tot buizen worden. De vrucht- 

 stelen zijn neergebogen. De vrucht (fig. 142) is bolrond, oranje 

 gekleurd, 2-hokkig, zoo groot als een kers. n 4. 2-5 dM. Juni— Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Zuid-Europa op 

 kalkgrond voor en wordt in tuinen gekweekt. Vooral in de laatste jaren wordt zij meer 

 gekweekt, omdat de vruchtkelken als decoratiemateriaal dienen. De zuurachtig bittere 

 vruchten zijn niet vergiftig. De plant is bij ons een paar malen verwilderd gevonden bij 

 Apeldoorn, Maurik en Rotterdam. 



Volksnamen. De plant wordt in Oost-Drente en Noord-Limburg lampionplant genoemd, 

 in Salland jodenbrood , op de Veluwe ballonplant, in West-Friesland, op Walcheren en in 

 Zeeuwsch-Vlaanderen jodenkers, op Walcheren Chineesche lampionbloem, op Zuid-Beveland 

 keesjes over zee, in het Land van Hulst oranjeappeltjes. 



Physalis Alkekéngi 

 Fig. 142. 



6. A'tropa 3 ) L. 



A. Belladonna i) L. Dood kruid (fig. 143). 



Deze onaangenaam riekende plant heeft een dikken, vertakten wortelstok, 

 waaruit een rechtopstaande, vertakte stengel komt, die vooral naar boven, 

 evenals de bladen, klierachtig zacht behaard is. De bladen zijn eirond of 

 eirond-langwerpig, kort gesteeld, in den bladsteel afloopend, toegespitst, 

 gaafrandig. De bovenste bladen staan tegenover elkaar en zijn ongelijk. 



De bloemen zijn vrij groot (2-3 cM), okselstandig, alleenstaand of 2 bijeen, 

 gesteeld, knikkend. De kelk is behaard, tot op -,' 3 zijner lengte ingesneden 



] ) van het Grieksche physê: blaas, naar den blaasvormig opgezwollen vruchtkelk. 



-) Alkekéngi = besvrucht. a ) naar de Parse Atropos (de onafwijsbare, overdrach- 



telijk de onverbiddelijke, de doodelijke), die den door hare zusters gesponnen levensdraad 

 afsnijdt. -i) Belladonna = schoone dame. 



8* 



