136 — SCROPHULARIACEAE. — FAMILIE 94. 



lijnvormig, klierachtig behaard, meest langer dan de bloemkroon en dan de 

 ruw behaarde doosvrucht. De bloemkroon is rosé met geel verhemelte,. 

 zeer zelden wit, zij heeft een behaarde buis. De doosvrucht is scheef 

 eirond, behaard (fig. 161) en bevat langwerpige zaden, die aan de eene 

 zijde van een uitstekende lijst, aan de andere van een diepe groef met 

 gekartelde randen, voorzien zijn. 0. 8-30 cM. Juni— October. 



Biologische bijzonderheden. De homogame bloemen vallen niet sterk op, 

 ook doordat ze niet tot opvallende bloeiwijzen zijn 



fvereenigd (fig. 162). Het honigmerk bestaat uit 

 donkerroode lijnen op de bovenlip, die naar den 

 — CC- 

 -c 3 i'igang der bloem wijzen , terwijl de onderlip minder 



--•^ duidelijke strepen vertoont, maar op het verhemelte 



in het midden zwak geel is gekleurd, vanwaar naar 

 beide zijden van den rand der onderlip, als deze 

 rosé is, een witgekleurde zone loopt. De bovenlip 

 Antirrhinum (frontium grijpt met een verheven rand in een overeenkomstige 

 Fig.-i62. verdieping der onderlip, waardoor de toegang tot de 



& a heim™X P e J s% d e" l koft e /re bloemkroonbuis nog beter, is afgesloten. Aan de 

 meeidraden, c stempel, d de binnenzijde van debovenlip, onmiddellijk onder de 



i. rijen haren, die tot gelei- .. . , , , , . , . , , , . 



ding van de insectenslurf uitstekende keel, zitten de 4 helmknopjes, waarvan 

 vanbef ^tuffmeei °(fienendf die der langste meeldraden voor den stempel uit- 

 ondefif 3 " de binnenzijde der steken, terwijl die der kortere er iets achter zitten. 

 Op die plaats van de binnenzijde der onderlip, die 

 in de gesloten bloem de helmknopjes aanraakt, zitten tal van dicht opeen- 

 staande gele haartjes, waarop het stuifmeel valt. Deze haren zetten zich 

 in 2 rijen stijve, gele, een knopje dragende borstels, voort tot in den voet 

 der bloem. Zij dienen tot geleiding voor de bijenslurf. De honig, die door 

 een verhevenheid om het vruchtbeginsel in kleine hoeveelheid wordt afge- 

 scheiden, wordt geborgen in de spoorachtige opzwelling der onderlip. 



Bijen kunnen de bloem open krijgen. Zij dringen dan met hun kop in 

 de 4 mM wijde opening en schuiven de slurf naar den honig. Daarbij 

 strijken zij eerst langs den iets naar voren stekenden stempel en krijgen 

 daarna boven op hun slurf of kop stuifmeel, eerst uit de langere, daarna 

 uit de kortere meeldraden, zoodat kruisbestuiving vrij wel verzekerd is. 

 Hommels komen ook wel , maar hun slurf is wel wat te lang voor deze 

 bloemen. 



Blijft insectenbezoek uit, dan heeft er door het stuifmeel , dat tusschen de 

 haren der onderlip zit, spontane zelfbestuiving plaats. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 op bouwland, vooral op zand- en leemhoudenden grond voor en is bij ons 

 vrij algemeen. 



Volksnaam. Op Walcheren heet de plant roode kalfssnuit. 



4. Linéria ' ) Tm. V 1 a s 1 e e u w e n b e k. 



Kelk 5-deelig of -spletig met min of meer ongelijke slippen. Bloemkroon 

 2-lippig, gemaskerd, met opgezwollen buis, die aan den voet in een spoor 

 is verlengd. Slippen der bovenlip in den knoptoestand de onderlip bedek- 



') van het Latijnsche linum: vlas, om de gelijkenis der bladen bij Linaria vulgaris met 

 die van het vlas. 



