FAMILIE 94. 



SCROPHULARIACEAE. — 



151 



Digitalis purpurea 

 Fig. 181. 



vormige schutblaadjes voorzien zijn. De bloemstelen , de spil van den tros 



en de kelken zijn klierachtig viltig. De kelk is 



behaard, met eironde, stompe, stekelpuntige 



slippen. De bloemkroon is boven den voet 



samengetrokken , verder buikig klokvormig met 



een scheeven zoom , zij is van buiten kaal , van 



binnen gebaard, lichtpurper, van binnen met 



donkerroode, wit gezoomde vlekken, zelden wit. 



De bovenlip is zeer stomp, afgeknot of iets uit- 



gerand , de lobben der onderlip zijn kort eirond, 



afgerond. De doosvrucht (fig. 181) is eirond, 



aan weerszijden met een diepe groef , klierachtig 



kort behaard, zij is weinig langer dan de kelk. 



De zaden zijn klein, eirond, vuilbruin, van 



putjes voorzien. 00. 3-15 dM. (Mei) Juni — 



October. De plant is vergiftig! 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in West- en 

 Midden-Europa in berg- of heuvelachtige, boschrijke streken voor. Zij wordt 

 bij ons als sierplant gekweekt en is zeker ook op enkele plaatsen verwil- 

 derd. Zij is bij ons vrij zeldzaam , doch op sommige plaatsen is zij zeker 

 ook wild aangetroffen. 



Volksnamen. Het vingerhoedskruid is onder dien naam en als vingerhoed 

 vrij algemeen bekend. In Twente heet het Elizabethskruid, in den Achter- 

 hoek van Gelderland slangenbloemen, in Waterland pijpekop, in het Oosten 

 van Noord-Brabant poppenschoentjes, in Zeeuwsch-VLaanderen judasbeurzen. 



D. lütea ') L. Geel vingerhoedskruid (fig. 182). 



Deze plant heeft een meest kalen, gevulden, ronden, rechtopstaanden stengel, die zeld- 

 zaam vertakt, sterk bebladerd is. De bladen zijn langwerpig- 

 lancetvormig, gezaagd, alleen aan den rand gewimperd , van 

 boven glanzig, van onderen bleeker, de stengelstandige zijn 

 ongesteeld, aan den voet versmald. 



De bloemen zijn geel, gemiddeld van grootte (15-20 mM lang, 

 5-7 mM breed), zij staan in lange, dichte trossen , zijn afstaand 

 en hebben aan den voet lancetvormige, zeer spitse schutbladen. 

 De bloemstelen zijn kaal, bijna zoo lang als de kelk. De laatste 

 is glad of gewimperd met lijn-lancetvormige, rechtopstaande 

 slippen. De bloemkroon is buis-klokvormig met korte slippen, 

 van buiten kaal, van binnen gebaard, niet gevlekt. De bovenlip 

 is spits uitgerand met spitse lobbetjes, de lobben der onderlip 

 zijn kort, de zijdelingsche spits, de middelste vrij spits of 

 stomp. De doosvrucht (fig. 182) is kegelvormig-eirond, iets 

 behaard. ^. 5-10 dM. Juni, Juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in 

 bosschen en op steenachtige plaatsen in Midden-Europa voor. Zij wordt ook wel als sier- 

 plant gekweekt. Bij ons is zij alleen bij Dieren aangetroffen, waarschijnlijk verwilderd. 



Digitalis lutea 

 Fig. 182. 



11. Yerdnica -) Trn. Eer ep rijs. 

 Kelk diep 4-5-deelig, met soms ongelijke slippen. Bloemkroon ster- 



] ) lutea = geel. -) Dit geslacht is genoemd naar de heilige Veronica, die aan 



Jezus een doek zou hebben aangeboden, om zijn gelaat af te drogen en dien doek terug 

 ontving met een afdruk van zijn gelaat er op. Dat het geslacht daarnaar is genoemd, vindt 

 misschien zijne verklaring daarin, dat bij sommige soorten de kroonslippen vlak zijn uit- 

 gespreid en een vierhoekige ruimte innemen, terwijl op een daarvan een donkere vlek 

 voorkomt, die eenigszins zou herinneren aan een afdruk van een gelaat. 



