196 — LAB1ATAE. — FAMILIE 95. 



Bloemen rosé, lila of wit, klein, in meest veelbloemige, zittende of kort- 

 gesteelde, meest dichte schijnkransen, die of eenvoudig okselstandig zijn 

 of tot aren of tot eindelingsche hoofdjes zijn vereenigd. Bladen vlak, getand 

 of gekarteld, zelden gaafrandig. Sterk riekende, overblijvende planten met 

 een uitloopers vormenden wortelstok (deze uitloopers zijn alleen bij M. 

 Pulegium boven den grond), meest op vochtige plaatsen levend. 



De veranderlijkheid der soorten is in dit geslacht zeer sterk. Niet alleen 

 veranderen, wat ook wel bij andere planten het geval is, de vorm der 

 bladen en de beharing, maar ook de wijze van bloeien varieert sterk. Op 

 droge plaatsen zijn de bladen in de bloeiwijze vaak tot schutbladen vervormd 

 en de schijnkransen zijn tot hoofdjes ineengedrongen. Op vochtige plaatsen 

 echter zijn de schutbladen meer gewone bladen gebleven en door de ster- 

 kere ontwikkeling van den stengel komen de schijnkransen verder uiteen 

 te staan, terwijl de bovenste vaak onontwikkeld blijven en de plant van 

 boven afgesloten is door dichtopeenstaande bladen. In vochtige jaren neemt 

 men zelfs een sterkere ontwikkeling der stelen der bladen waar. 



Ook vindt men op dezelfde plant of op verschillende planten grootere 

 bloemen met uitstekende, vruchtbare meeldraden en tevens kleinere met inge- 

 sloten, weinig ontwikkelde meeldraden (vrouwelijke bloemen). 



Bij de vormen, die eindelingsche bloemhoofdjes bezitten, eindigt normaal 

 de stengel in een volkomen regelmatige, vijftallige bloem (pelorie, zie bij 

 Linaria). 



Biologische bijzonderheden. Merkwaardig is voor dit geslacht het sterk 

 optreden van bastaardvormen , die niet zelden in grooten getale verschijnen, 

 zonder dat de stamouders in de nabijheid groeien. 



De bloemen worden vooral door vliegen bezocht, die, daar de helmknopjes 

 zich horizontaal stellen, naar den omtrek der bloem gekeerd zijn en aan 

 de bovenvlakte met stuifmeel bedekt zijn , daartegen stooten en daarvan 

 wat meenemen. 



De planten zijn tegen slakkenvraat beschut door de aetherische oliën, die 

 door klierharen worden afgescheiden. 



Volksnamen. Behalve de namen ment en munt, gebruikt men in Fries- 

 land den naam wilde balsem en op Terschelling den naam ruukgoed. 



Tabel tot het deter mineeren der soorten van liet geslacht Ment ha. 



A. Kelk 5-tandig met open keel. Bloemkroonbuis geleidelijk in de keel verwijd. 



a. Bladen zittend of (de onderste) kortgesteeld. Hoopjes bloemen in de oksels van 

 schutbladen, aan den top van den stengel en der takken (althans naar boven) 

 onafgebroken aarvormig geschikt. Kelk zwak gegroefd. Bloemkroonbuis van bin- 

 nen kaal. 



aa. Uitloopers ten deele onderaardsch, ten deele bovenaardscn, bebladerd. Meer- 

 cellige haren ten deele vertakt. Bladen rondachtig-eirond, met hartvormigen 

 voet. Kelktanden lancetvormig, aan den naar boven niet samengesnoerden 

 vruchtkelk samenr.eigend M. rotanditblia blz. 197. 



bb. Uitloopers onderaardsch. Meercellige haren vertakt. Bladen langwerpig tot 

 lancetvormig. Kelkbuis meest tot den voet behaard. Kelktanden lijn-priem- 

 vormig, aan den bij rijpheid der vrucht naar boven samengesnoerden kelk 



ten slotte iets samenneigend M. silvestris blz. 198. 



Hiertoe behoort de ondersoort of variëteit M. viridis of /?. viridis, die bijna 

 kaal is, waarbij althans de bloemsteel en kelk aan den voet steeds onbeha"rd zijn. 



b. Bladen gesteeld. Hoopjes bloemen (althans de onderste) in de oksels van gewone 

 bladen. Tanden van den vruchtkelk recht naar voren staand. Buis der bloemkroon 

 van binnen meest behaard. 



