FAMILII. 95. 



i \r,iA rAE. 



201 



M. aquatica silvéstris. (M. dumetórum ') Schuit., M. nepetoidi l LeJ.). 



Deze bastaard (kenmerken, zie de determineertabel) Is in de duinen bij Hillegom gevonden. 



M. viridis 'aquatica (M. piperita 3 ) I..). Pepermunt (flg. 240) 



Uil den wortelstok dezer plant komt een meest vertakte, rechtopstaande, vaal roodachtig 

 aangeloopen stengel, die met zeer fijne borstel haren 

 bezet is. vooral aan de kanten. De bladen zijnge 

 steeld, langwerpig, spits, bijna dubbel gezaagd, van 

 boven donkergroen, van onderen op de nerven mei 

 stijve, kleine borstel haren Invet (bij vergrooting 

 blijken er ook klieren als verdiepte putjes te zitten). 



De bloemen zitten in kransen, die aan den top 

 der takken dicht bijeen staan, terwijl daaronder ook 

 verwijderde voorkomen. Zij zijn veelbloemig. De 

 bovenste schutbladen zijn lancetvormig, gewimperd. 

 De kelk (fig. 240) is buis-klokvormig , geheel kaal. 

 maar tusschen de 10 groeven met kleine witte klieren 

 bezet, de kelktanden zijn lancet-priemvormig en bij 

 rijpheid der vrucht recht naar voren gestrekt. De 

 bloemkroon is lila, de buis gegroefd, van binnen 

 kaal, even lang als de kelk, met stompe slippen. De 

 meeldraden zitten in de bloemkroon verborgen en 

 zijn bijna even lang. 



Voorkomen. De plant is in Engeland schijnbaar 

 inheemsch en wordt bij ons om het aangename en 

 sterke aroma, ook voor geneeskrachtig gebruik, in 

 tuinen gekweekt. Zij is bij Noordwijk verwilderd 

 gevonden. 



Volksnamen. De namen pepermunt en kruizemunt 

 worden voor de plant gebruikt. 



M. viridis X arvénsis (M. gentilis ■') L.). 

 Deze bastaard is van M. arvénsis door den kelk, die aan den voet kaal is, te onderscheiden. 

 Voorkomen. Zij komt op vochtige plaatsen en aan waterkanten voor en is bij ons zeld- 

 zaam gevonden. 



M. Pulégium ■"•) L. (Pulégium vulgare ''') Mill.). Polei (fig. 241). 



Ook deze plant is sterk riekend. Zij heeft een ver voortkruipenden wortel- 

 stok, die bloeiende en niet bloeiende stengels draagt. De eerste zijn kort 

 behaard , meest opstijgend , aan den voet wor- 

 telend, vaak aan den voet vertakt en dragen 

 minstens in de geheele bovenste helft schijn- 

 kransen. De bladen zijn klein, kort gesteeld, 

 ovaal of eirond, stomp of iets spits, wijd getand, 

 kaal of kort behaard en van doorschijnende 

 puntjes voorzien. 



De bloemen staan in okselstandige, veel- 

 bloemige, dichte schijnkransen, die vrij ver uit- 

 eenstaan , de bovenste zijn even lang als de 

 bladen , in wier oksels zij staan. De kelk (fig. 

 241) is cylindrisch-trechtervormig, gegroefd, be- 

 haard met 5 bijna gelijke tanden (de 2 onderste 

 zijn iets smaller). De keel van den vruchtkelk 

 is door een ring van haren gesloten, de bovenste 

 kelktanden zijn dan teruggekromd. De bloemkroon (fig. 241) is roodachtig- 



Mentha viridis X aquatica 



Fig. 240. 



u kelk, b bloem. 



Mentha Pulégium 

 Fig. 241. 



i) dumetorum = wildernisbewonend. -) nepetoides = nepetaachtig. 



•>) piperita = als peper smakend. ') gentilis = stamverwant. •">) Pulégium 



was de naam van een aromatische plant, waarvan de geur vlooien (Pulex) verdreef. Zij is 

 op deze overgebracht. ,; ) vulgare = gewoon. 



