208 



— LABIATAE. 



FAMILIE 95. 



is gesloten. 0, ©O, meest echter Zj.. 1,5-3 dM. De 00 en 2}. planten 

 bloeien Juni— September, de © eerst in Juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op droge, dorre 

 plaatsen in geheel Europa voor. Bij ons komt zij vooral in de duinen , op 

 rivierklei en loss, doch vrij zeldzaam voor. 



C. officinalis >) Mnch. Bergsteentijm (fig. 249). 



Deze plant riekt aangenaam en is behaard. Zij heeft een wortelstok met uitloopers en 



een vertakten, opstijgenden of tamelijk rechtopgaanden 

 stengel. De bladen zijn groot, eirond, stomp, langge- 

 steeld, met een schijf, die meer lang dan breed, regel- 

 matig gezaagd met vrij diepe tanden is. 



De bloemhoopjes in de bladoksels zijn 3-5-bloemig, ge- 

 steeld en los en staan op een gemeenschappelijken steel, 

 die langer is dan de bladsteel. De kelk (fig. 249) is 7-10 

 mM lang, bijna onbehaard, met rechte, cylindrische, 10- 

 strepige buis, in de keel gebaard, met zeer ongelijke lippen 

 met gewimperde tanden. De bloemkroon is purperkleurig, 

 groot, 2 maal zoo groot als dekelkbuis, waaruit zij 15 mM 

 steekt. Haar buis is bijna recht, de onderlip is wit- 

 achtig, violet gestippeld. De vruchtjes zijn eirond en 

 '^^T^, bruin. %. 3-6 dM. Juli— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt 

 Caiamintha officinalis in boschrijke bergstreken in Europa voor. Zij is bij ons 



Fig. 249. gevonden bij Nijmegen, op den Sint-Pietersberg en bij 



Nieuw- en St. Joosland. op welke laatste plaats zij zeker aangevoerd is. 



8. Clinopódium ') Tm. 



C. vulgare :; ) L Borstelkrans (fig. 250). 



Deze plant riekt niet en heeft een vaak sterk vertakten wortelstok, waaruit 

 rechtopgaande , meest onvertakte, afstaand dicht behaarde stengels komen. 



De bladen zijn vrij groot, zacht, gesteeld, eirond 

 tot langwerpig-eirond, klein gekarteld of getand, 

 soms ook gaafrandig, van onderen bleeker groen, 

 de bovenste, die in hunne oksels bloeiwijzen 

 dragen, zijn bijna zittend en naar beneden ge- 

 bogen. 



De bloemen staan in groote, okselstandige en 

 eindelingsche, dichte, vrij ver uiteenstaande 

 kransen. De bloempjes zijn omgeven doorschut- 

 blaadjes, die evenlang zijn als de kelken (fig. 

 250). Die schutblaadjes zitten aan de onderste 

 vertakkingen der bloemstelen en wel zitten daar 

 3 borstelvormige, behaard gewimperde blaadjes. 

 De kelk (fig. 250) is rechtopstaand, lang behaard, 

 11-13-nervig , met gekromde, doch onder de 

 tanden niet vernauwde buis. Hij is iets 2-lippig en de keel is niet door 

 haren gesloten. De bovenlip is 3-spletig met lancetvormige, ten slotte 

 afstaande tanden, de onderlip is 2-slippig met naar binnen gebogen tanden , 

 alle tanden zijn gewimperd. De bloemkroon is tamelijk groot, purper, 



Clinopódium vulgare 

 Fig. 250. 



x ) officinalis = geneeskrachtig. -') van klinoo: neerliggend en podion: voetje, dus 



planten met liggenden stengel. Waarschijnlijk werd vroeger de tijm met dezen naam aan- 

 geduid. :i ) vulgare = gewoon. 



