FAMILIE 95. 



I.ABIA I Al.. 



213 



Salvia Sclarea 

 Fig. 256. 



De bladen 



Msch De bladen zijn gesteeld, breed eirond-hartvormlg, ongelijk dubbel gekarteld, sterk 

 gerimpeld en grijsacntig behaard. 



De bloemen zijn lichtblauw, niet witte onderlip, groot en staan in 6-bloemige schijnkransen, 

 die dicht opeenstaan en een samengetrokken, kleverige 

 pluim vormen. De schutbladen zij-n vliezig, lllakleurig, 

 zeer breed , zittend . /ij loopen plotseling in een punt uit 

 en zijn langer dan de kelken. De kelk (fin. 256) is klier- 

 achtig behaard. 13-nervig, met stekelige tanden, de 2 

 zljdellngsche van de bovenlip zijn verwijderd van de zeer 

 kleine middelste. De bloemkroon is 18-25 mM lang, drie 

 maal zoo lang als de kelk, van buiten klierachtig behaard. 

 De buis is evenlang als de kelk, de bovenlip is gewelfd, 

 de middenslip der onderlip is golfvormig gekarteld , terwijl 

 de zijslippen stomp zijn. 4-8 dM. :j.. Juni— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant groeit 

 aan wegen en op dorre heuvels in Zuid- en Midden-Etropa. 

 Zij wordt vooral in Italië veel, doch ook in Noordelijker 

 streken als artsenijgewas gekweekt, ook wel als sierplant. 

 Zoo kan zij dus verwilderd voorkomen. Bij ons schijnt zij 

 alleen aangevoerd te zijn bij Middelburg en Vlissingen. 



S. Horminum ') L. Bonte salie (fig. 257). 



Deze plant heeft een rechtopstaanden, vertakten, witgrijs behaarden stengel 

 zijn gesteeld. eirond-lancetvormig, stomp, onregelmatig gekarteld , 

 de bovenste hebben een hartvormigen voet. 



De bloemen staan in meest 6-bloemige, van elkaar verwijderde 

 schijnkransen. De schutbladen zijn breed, spits, blijvend, meest 

 iets langer dan de kelk. De bovenste schutbladen vormen een 

 donkerblauw, violet of wit bundeltje boven aan den stengel. De 

 bloemen zijn bleekpurper of blauwachtig. De kelk is buisvormig, 

 zacht behaard, zij heeft een afgeknotte bovenlip met 3 kleine, van 

 elkaar verwijderde tanden, de onderlip is 2-spletig. De bloemkroon 

 is ongeveer de helft langer dan de kelk en haar buis bevat geen 

 haarring. 3-6 dM. ■. Juli , Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant behoort thuis 

 in Zuid-Europa, wordt bij ons wel als sierplant gekweekt en is bij 

 Rotterdam waarschijnlijk verwilderd gevonden. 



S. pratènsis-) L. Veld salie (fig. 258). 



Deze aromatisch riekende plant is naar boven kleverig 

 klierachtig behaard. Zij heeft een niet of weinig ver- 

 takten stengel. De wortelbladen , die een roset vormen, 

 zijn groot, langgesteeld , langwerpig of langwerpig-eirond, 

 iets spits, met hartvormigen voet, ongelijk gekarteld- 

 getand , zelden ingesneden, rimpelig, van boven kaal, 

 van onderen bleeker, verspreid kort behaard. De stengel is evenals de 

 bladstelen dicht behaard en draagt weinige, verwijderde bladparen, waarvan 

 het bovenste zeer klein en bijna zittend is. 



De bloemen zijn vrij groot, donkerblauw, zelden rosé of wit, soms 

 ook vrouwelijk, en staan in verwijderde, meest 6-bloemige schijnkransen. 

 De bijschermen staan in de oksels van langwerpig-eironde, toegespitste, 

 stengelomvattende, ten slotte teruggeslagen, meestal groene schutbladen. 

 De bovenste dezer zijn korter dan de kelk. De schijnkransen vormen aan 

 den top van den stengel een beneden losse, boven iets dichte bloeiwijze. 

 De kelk is behaard, 13-nervig, de bovenlip is kort 3-tandig, de 2 zijde- 



Salvia Horminum 

 Fig. 257. 



') van horminon, hetgeen komt van horao: opwekken, omdat de plant liefde heette op 

 te wekken. -) pratènsis = weide. 



