268 



— GLOBULARIACEAE. — 



FAMILIE 98. 



Orobanche ramosa 

 Fig. 333. 



0. ramósa ') L. (Phelipaéa ramósa C. A. Meijer). Hennepvreter (fig. 333). 

 Deze plant is klierachtig dicht behaard. De stengel is dun, rond, geel- 

 achtig of iets blauwachtig, meest vertakt, aan den voet weinig verdikt. De 



schubben zijn weinig talrijk en klein (1 cM lang), 

 lancetvormig, donkerbruin. 



De bloemen zitten in veelbloemige, losse, ten 

 slotte verlengde aren. Het buitenste schutblad (fig. 

 333) is grooter, eirond-lancetvormig, de andere zijn 

 lijnvormig. De bloemen zijn 10-15 mM en later 

 17 mM lang. De kelk is behaard, de 4 tanden zijn 

 uit een eironden voet priemvormig toegespitst, zij 

 reiken tot aan de insnoering der bloemkroon. Deze 

 is geelachtig, naar voren blauw violet aangeloopen, 

 buis-trechtervormig, boven het vruchtbeginsel sterk 

 samengesnoerd en iets naar voren gebogen, op den 

 rug naar boven zwak gewelfd. De slippen der 

 lippen zijn stomp. De bovenlip is 2-lobbig, met 

 kort toegespitste lobben, de onderlip is gelijkmatig 

 3-lobbig, de lobben zijn cirkelrond, grof gekarteld-getand, door een breede 

 bocht gescheiden. De helmdraden zijn iets onder de insnoering der bloem- 

 kroon ingeplant, aan den voet behaard. De helmknopjes zijn kaal. De 

 stijl is kaal of fijn klierachtig behaard en draagt een witachtigen of iets 

 blauwachtigen stempel. 0. 15-22 cM. Juli, Augustus. 

 De variëteit 6. coerulea-) heeft blauwe bloemen. 



Biologische bijzonderheid. De inrichting der bloem met het oog op de 

 bestuiving is als bij O. caryophyllacea , doch de groeven in de onderlip 

 zijn hier ondieper. Ook hier eindigen de helmhokjes in spitse uitsteeksels 

 en staat de stempel er boven. Spontane zelfbestuiving kan hier plaats heb- 

 ben, doordat het voorste einde van den stijl zich boogvormig naar beneden 

 buigt, waardoor de stempel met het stuifmeel der 2 voorste helmhokjes in 

 aanraking komt. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt vooral in Midden- 

 Europa voor en woekert op tabak en hennep. Bij ons is zij zeer zeldzaam. 

 De var. p. is bij Maastricht en Heemstede gevonden. 



Familie 98. Globulariaceae D. C. 



Meest houtige planten, doch de bij ons voorkomende soort kruidachtig. 



1. Globularia 3 ) Tm. 



G. vulgaris ') L. K o g e 1 b I o e m (fis. 334). 



Deze plant heeft een vertikalen, bijna houtigen wortelstok. Daaruit komen 1 of meer 

 opgerichte stengels, die eerst kort, later verlengd zijn en vrij wat langer zijn dan de wortel- 

 bladen. De bladen zijn enkelvoudig, vrij stijf, zonder steunbladen. De bladen van het 

 wortelroset zijn lederachtig, groot, vlak, omgekeerd eirond, in een langen steel versmald, 

 gaafrandig, uitgerand of aan den top 3-tandig, 3-5-nervig. De stengelbladen zijn klein, 

 zittend, lancetvormig, spits. 



ï) ramosa = vertakt. 

 den vorm der bloeiwijze. 



-') coerulea = blauw. 

 ') vulgaris = gewoon. 



'•) van globulus: kogeltje, naar 



