FAMILII-: 100. 



I'I.ANTAGINACKAK. - 



275 



dekselachtig en heeft 4-8-zadige hokjes. De zaden zijn klein, hoekig met 

 fijne puntjes. 1-5 dM. 4- Mei— November. 



De variëteit p. minor ') Cop. is kleiner dan de grondvorm, doch daarmede 

 door allerlei tnsschenvormen verbonden. 



De variëteit ■/. Winteri-) Wirtgen. heelt veel smallere bladen, die soms 

 bijna lancetvormig zijn en verlengde, meest rechtopstaande aarstelen. 



De vruchtaren worden gaarne door kanaries gegeten. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt langs wegen, in 

 het gras en op onbebouwde plaatsen in geheel Europa voor en is bij ons 

 algemeen. De var. 3. is vrij algemeen bij ons en de var. y. is bij Harder- 

 wijk gevonden. 



Volksnamen. De namen groote weegbree en konijnenblad zijn het meest 

 in gebruik, in Friesland hoort men den naam rottestaart en trekblad (de 

 laatste ook in Waterland). In Groningen spreekt men van geneesblad, 

 hondemiesbladen, op Texel van roggebroodjes, in Waterland van erral, 

 van kankerbloem, van lepelblad en van waterbladen (de laatste naam ook 

 in Kennemerland), in Noord-Holland van wijkerblad, in den Achterhoek van 

 Gelderland van betenblad, aan den Zoom der Veluwe van chocoladeplant, 

 in Twente van boterblad, op Overflakkee van lamsoor en op Walcheren 

 van ribbeblad. 



De wortelstok is 



P. média ! ) L. Ruige weegbree (fig. 340). 



Deze plant is witachtig behaard en wordt niet zwart, 

 kort, de stengel uit opstijgenden voet rechtop- 

 staand, fijn gestreept, behaard, 5-6 maal zoo 

 lang als de bladen. De bladen staan uitgespreid 

 in een wortelroset, zijn elliptisch, 7-9-nervig, 

 zwak getand, evenals de aarstelen dicht kort- 

 behaard en in een korten steel versmald. 



De aar is dicht, witachtig, langwerpig-cylin- 

 drisch. De schutbladen (fig. 340) zijn droogvliezig 

 gerand, stomp of iets spits eirond, groen op den 

 rug, evenlang als of korter dan de afgeronde 

 kelkbladen. De bloemen zijn welriekend. De 

 kelk bestaat uit 4 omgekeerd eironde, stompe, 

 bijna witvliezige deelen. De bloemkroon is door- 

 schijnend, wit, onbehaard met eironde, stompe 

 slippen, evenlang als de kelk. De meeldraden 

 zijn sterk uitstekend, 4-5 maal zoo lang als de bloemkroon, zij hebben 

 lilakleurige helmdraden en witte knopjes. De doosvrucht (fig. 340) is ellip- 

 tisch, stekelpuntig en springt in het midden open, zij heeft 2-zadige hokjes. 

 De zaden zijn platbol, elliptisch, bruin. 3-4,5 dM. 2].. Mei, Juni. 



Deze plant riekt niet onaangenaam en is door de sterke beharing der 

 bladen en door de kleur der bloemen dadelijk van P. major te onderscheiden. 



De variëteit /3. longifólia 4 ) G. Mey. heeft ovaal-lancetvormige bladen, 

 die lang in den steel versmald zijn. 



Biologische bijzonderheden. De bloemen vormen een overgang van de 

 wind- tot de insectenbloemen. 



Plantago media 

 Fig. 340. 



') minor = klein. 2 ) Winteri — Winter's. 



■') longifolia = Iangbladig. 



3 ) media = middelst. 



18* 



