308 



RUBIACEAE. — 



FAMILIE 104. 



Galium palustre 

 Fig. 380. 



meen, het meest op diluvialen zandgrond en in de duinen, weinig echter 

 op rivierklei, op andere gronden nog al. 



G. palustre ') L. Moeraswalstroo (fig. 380). 



Deze plant is onbehaard. Zij heeft een dunnen wortelstok, waaruit 

 zwakke, liggende of opstijgende, uitgespreid vertakte stengels komen. Deze 



zijn op de kanten vaak ruw door naar beneden 

 gerichte stekelharen. De bladen staan meest in 

 kransen van 4(-6), zijn lijnvormig-langwerpig, 

 stomp, eennervig, naar voren breeder, vaak aan 

 den rand ruw door rugwaarts gerichte stekels. 



De bloemen zijn wit en staan in okselstandige 

 bijschermen, die een verlengde, wijd uitstaande 

 pluim vormen. De bloemkroonslippen zijn eirond, 

 stomp, met 3 aderen. De helmknopjes zijn pur- 

 perkleurig. De vrucht (fig. 380) is zeer fijn- 

 korrelig ruw , klein , zwartachtig, glad. De vrucht- 

 stelen zijn na den bloei recht, horizontaal af- 

 staand of teruggeslagen , langer dan de vruchtjes. 

 15-60 cM. 2|. Mei— September. 

 De plant wordt bij het drogen meest zwart. 

 Bij zeer krachtige exemplaren staan de bladen aan den hoofdstengel wel 

 in kransen van 5 en 6, maar aan de takken steeds van 4. Zulke exem- 

 plaren kunnen dan wel verwisseld worden met G. uliginosum, maar hebben 

 steeds stompe bladen en bijna gladde vruchten. De variëteit /3. elongatum 2 ) 

 Presl. (G. elongatum Presl.) heeft een opgerichten , slanken , aan de kanten 

 zwak doorschijnend gevleugelden stengel met ten slotte rechtopstaande, 

 niet teruggebogen takken en gerimpelde vruchten. 



Biologische bijzonderheden. Merkwaardig en nog niet verklaard is het 

 verschijnsel, dat de bladen bij G. palustre, die een hygrophyt is, smaller 

 zijn dan bij de meeste andere soorten, die mesophyten zijn. De inrichting 

 der bloem met het oog op de bestuiving is als bij G. Mollugo. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 langs slooten en op vochtige plaatsen voor. Bij ons is zij algemeen vooral 

 op rivierklei en in de duinen, iets minder op diluvialen zandgrond en lagen 

 g?g veengrond, nog minder op loss en zeeklei. De 

 var. is vrij algemeen, vooral op diluvialen zand- 

 grond en klei , weinig komt zij voor in veengrond, 

 in de duinen en op loss. Zij zoekt ook vochtige 

 plaatsen. 



Volksnaam. Voor Friesland wordt als naam 

 opgegeven tink om mij. 



G. boreale 3 ) L. Noorse h walstroo (fig. 381). 

 Deze plant is eenigszins geelgroen, onbehaard of iets 

 behaard, sterk bebladerd. Uit den wortelstok komen 1 of 

 meer stijve, rechtopstaande, vierkantige stengels, die bene- 

 den korte, meest niet bloeiende takken dragen. Destengels 

 zijn meest kaal, doch soms wat ruw door stekeltjes. De 

 bladen staan in kransen van 4, zijn lancet- of lijn-lancet- 

 vormig, drienervig, ongenaaid, stijf, stompachtig , met 

 rand. Zij zijn soms langer dan de stengelleden. Bij oudere bladen is de bladrand 



Galium boreale 

 Fig. 381. 



') palustre = moeras. 



-) elongatum = verlengd. 



! ) boreale = Noordsch. 



