FAMILIE 104. 



— RUBIACEAE. 



309 



dikken, 



vaak naar beneden omgebogen en schijnt de ondervlakte ruw. De onderste bladen zijn het 

 kleinst, doch naar verhouding het breedst, naar boven worden zij langer en geheel boven 

 weer korter. 



De bloemen zijn wit, welriekend en staan in een eindclingsche, korte , smalle , rijk- 

 bloemige, dichte pluim. De bloemstelen zijn rechtop-uitstaand, nauwelijks langer dan de 

 bloemen. De schutblaadjes zijn ovaal, afgerond, uitstaand. De slippen der bloemkroon 

 zijn ovaal-lancetvormig, kort genaaid. De vrucht (fig. 381) is meest met korte, haakvormige 

 borstels bezet, stijfharig viltig of kaal. De vruchtstelen staan schuin af. 3-4,5 dM. ^. 

 Juni— Augustus. 



In den wortelstok dezer plant zit dezelfde mode kleurstof als in dien der meekrapplant. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bijna geheel Europa in berg- 

 bosschen en -weiden voor. Zij is bij ons in 1841 in de heide tusschen de Watermeerwijk 

 en Malden gevonden. 



G. vérum ') L Echt walstroo (fig. 382). 



Deze plant is al of niet behaard. Zij heeft een horizontalen 

 vertakten wortelstok, waaruit 1 of meer rechtop- 

 staande of opstijgende, al of niet vertakte stengels 

 komen, die door 4 uitstekende lijnen onduidelijk 

 vierkant en kortbehaard, zeldzamer kaal zijn. Die 

 stengels hebben beneden zwak bebladerde takken, 

 boven meest afstaande takken, die vele bloemen 

 dragen. De bladen staan vrij ver uiteen in kransen 

 van 8-12, zijn smal lijnvormig, stekelpuntig, aan 

 den rand sterk naar beneden omgerold , zoodat van 

 de viltige ondervlakte alleen de uitstekende, witte 

 nerf te zien is. 



De bloemen zijn levendig geel, rieken sterk naar 

 honig en staan in een lange, smalle, opgerichte, 

 rijkbloemige, ineengedrongen pluim. De bloemkroon 

 heeft langwerpige, stompe, kort stekelpuntige slip- 

 pen. De vrucht (fig. 382) is glad , klein, meest kaal, bruin. De vruchtstelen 

 staan horizontaal af en zijn iets langer dan de bloemen en de vruchten. 

 7-60 cM. 2J.. Einde Juni— Herfst. 



De plant wordt bij het drogen meest zwart. 



Biologische bijzonderheid. De bloemen (fig. 383) rieken naar honig, zelfs 

 hebben zij iets van den geur van het lieve vrouwebedstroo. 

 Zij zijn goed zichtbaar èn door hare kleur èn door het ver- 

 eenigd zijn tot dichte bloeiwijzen. Eerst liggen J^ helm- 

 knopjes tusschen de bloemkroonslippen, doclriets daar- 

 boven, later komen de stempels door het uitgroeien der 

 stijlen op dezelfde plaats te liggen , zoodat kevers en vliegen, 

 die de bloemen bezoeken, kruisbestuiving bewerken. Deze 

 kan ook spontaan plaatshebben, doordat het stuifmeel van v^ter "yde glS 

 hooger liggende bloemen op de stempels van lagere valt, 

 daar de bloeiwijze hier zoo dicht is. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 op drogen zandgrond en in de duinen voor. Zij is bij ons op dergelijke 

 plaatsen vrij algemeen. Ook op rivierklei zijn er eenige gevonden. 



Volksnamen. Op verschillende plaatsen, b.v. in Noord-Overijsel , de Veluwe 

 en in West-Friesland, heet de plant lieve vrouwe bedstroo, in de duin- 

 streek keverseten. 



Galium verum 

 Fig. 382. 



Galium verum 



Fig. 383. 

 Bloem midden in 

 hare ontwikkeling, 



] ) verum = echt. 



