FAMILIE 104. 



— RUBIACEAE. — 



311 



Galium Mollugo 

 Fig. 386. 



1 jonge bloem met rechtopstaande 

 nieeldraden en stijlen , 2 oudere 

 bloem met buiten de bloem gebogen 

 lil Friesland llOOrt men VOOrde meeldraden en uitstaande stijlen. 



sommige onderzoekers krommen zich later de meeldraden weer naar binnen, 

 waardoor dan spontane zelfbestuiving mogelijk wordt. Alleen vliegen zijn 

 als bezoekers waargenomen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De 

 plant komt in geheel Iiuropa op grazige plaatsen, 

 aan wegen en dijken en in kreupelhout voor. Bij 

 ons is zij algemeen, vooral veel op loss, dilu- 

 vialen zandgrond en in de duinen, verder vrij 

 veel op rivierklei, weinig op veengrond en zee- 

 klei. Beide vormen zijn vrij algemeen. 



Volksnamen. 

 plant de namen tongblier en slijt. 



Een bastaard van G. verum en G. Mollugo, G. vèrum X Mollugo Schiede (G. ochroleu- 

 cum >) Wolf., G. verum ft. ochroleucum Fries.) vindt men in verschillende vormen. Die, 

 welke het meest met G. verum overeenkomen, hebben iets sterkere stengellijsten dan deze, 

 een lichter gekleurde bloemkroon met meer stekelpuntige slippen en een iets lossere pluim. 

 Die, welke het meest op G. Mollugo gelijken, wijken er van af door de beharing van den 

 stengel, door smallere, sterker omgerolde bladen en de bleekgele kleur der bloemen. 



Zij zijn gevonden bij Putten, het Oosterhoutsche bosch bij Nijmegen, bijRenkum, Naarden, 

 Zandvoort, Haarlem, Scheveningen, 's-Gravenhage en op Schiermonnikoog. 



G. silvaticum -) L Bosch walstroo (fig. 387). 



Deze plant is meest onbehaard en blauwgroen. Zij heeft een korten, bijna knolvormig 

 verdikten wortelstok, waaruit 1 of weinige stengels komen. De 

 stengels zijn rechtopstaand, sterk vertakt, afgerond met 4 ver- 

 heven ribben, in de knoopen iets verdikt. De bladen staan 

 in kransen van 6-8, zijn langwerpig-lancetvormig, stomp, met 

 krachtige stekelpunt, meest van onderen blauwgroen. Zij zijn 

 aan den rand en op de nerven van onderen ruw door naar 

 voren gerichte stekels. Zij krijgen spoedig een geelachtige 

 middennerf. 



De bloemen staan in een zeer losse, wijd uitstaande pluim 

 met verlengde zijtakken, die beneden geen bloemen dragen. 

 De bloemstelen zijn haarfijn, langer dan de bloemen. Voor 

 den bloei zijn zij knikkend, in den vruchttoestand schuin 

 uitstaand of rechtopstaand. De bloemkroon is wit, bekken- 

 vormig verdiept en heeft spitse, doch niet genaaide slippen. 

 De vrucht is kaal, iets rimpelig. 6-12 dM. y.. Juni— 

 Augustus. 



Deze plant wordt bij het drogen zwart. Van alle Galium- 

 soorten met witte bloemen heeft zij de breedste stengelbladen. 



In niet bloeienden toestand wordt zij soms met Asperula odorata verward, maar is er 

 gemakkelijk van te onderscheiden door het ontbreken van den eigenaardigen geur, door de 

 dikkere en langere stengels en vooral door de blauwgroene kleur. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Zuid-Europa in 

 bosschen voor. Zij is bij ons alleen in de omgeving van Nijmegen en Mook (Plasmolen) 

 en verder bij Kuilenburg (Spoel) gevonden. 



G. hercynicum"; Weig. (G. saxatile 4 ) L.). Liggend walstroo (fig. 388). 



Uit den wortelstok komt een meestal sterk vertakte, liggende stengel, 

 die licht zodenvormend en onbehaard is. Daar de vertakking dicht bij den 

 bodem plaats heeft en de onvruchtbare takken dicht bijeenstaande blad- 

 kransen hebben, is de bodem er geheel door bedekt, terwijl de bloem- 

 dragende takken dun en opstijgend zijn en vrij lange leden hebben. De 



Galium silvaticum 

 Fig. 387. 



!) ochroleucum = geelwit, 

 cynisch. 4 ) saxatile = rots. 



-) silvaticum = bosch. 



;; ) hercynicum = Her- 



