FAMILIE 105. 



— CAPRIFOLIACEAE. — 



315 



Lonicera Periclymenum 

 Fig. 391. 



1 bloem op den eersten avond, de met stuifmeel 

 bedekte helmknopjes staan aan den ingang der 

 bloem, de stijl is zoover neergebogen, dat de aan- 

 vliegende pijlstaartvlinders den stempel niet aan- 

 raken. Onder- en bovenlip zijn zwak gebogen (en 

 wit). 2 bloem op den tweeden avond. De stijl is 

 zoover naar boven gebogen, dat de stempel voor 

 den ingang der bloem staat, de meeldraden zijn 

 neergebogen en de helmknopjes ineengeschrom- 

 peld. Boven- en onderlip zijn door oprolling kleiner 

 geworden (en zijn geel). 



h helmknopjes, s stempel. 



boven tusschen de meeldraden en is daarmede k-gen den avond gereed. De stempel staat 

 nu wat naar hoven en vlinders, die nu komen uit pas geopende bloemen, raken hem mei 

 hunne buikzljde aan en bewerken dus kruisbestuiving. 



In den loop van dien dag zijn de bloemen 

 geel geworden. De onderlip en de bovenlip 

 zijn wat omgerold. De beteekenls hiervan 

 zal wel zijn, dat de vlinders, die aan komen 

 vliegen , eerst de grootere en dan door 

 hare kleur opvallende, witte bloemen zul- 

 len bezoeken en dan eerst gele, waardoor 

 natuurlijk de kans op kruisbestuiving 

 grooter is. 



Op den derden dag zijn de lippen nog 

 wat sterker opgerold, de kleur der bloem 

 is vuil oranjebruin, de geur is zwakker 

 geworden, doch de stand der deelen is 

 nog dezelfde en er kan nog bestuiving 

 plaats hebben. Door verdere kromming 

 iler bloemkroonbuis is deze op den vol- 

 genden dag niet meer mogelijk. 



De bloemen rieken vooral tusschen 6 en 

 12 uur des avonds, juist dus in den tijd, 

 dat de avondvlinders vliegen. 



De slurf van deze moet minstens 15 mM 

 lang zijn om den honig te bereiken, doch dat is zij zeker bij de genoemde soorten (bij de 

 windepijlstaart is zij zelfs 6-8 cM lang). 



Of in de bloemen ook spontane zelfbestuiving kan plaats hebben, schijnt niet steeds 

 zeker. Meestal is de stijl zooveel langer dan de meeldraden, dat zij uitgesloten schijnt. 



Soms is de hoeveelheid honig in de kroonbuis zoo groot, dat zelfs hommels met zeer 

 lange slurven hem bereiken kunnen en als bestuivers optreden (deze en ook bijen en vliegen 

 met lange slurven zijn bezoekers van L. Xylosteum, waar de kroonbuis slechts 3 a 7 mM 

 lengte heeft). 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Zuid-Europa in 

 bergbosschen, vooral op kalkgrond voor. Zij wordt bij ons veel aangekweekt en is bijons 

 een paar malen verwilderd gevonden n.1. bij Brigdamme en West-Souburg en op nog een 

 paar plaatsen op Walcheren. 



Volksnamen. In Drente heet de plant melkzuiger, op de Noord-Veluwe sukerjennigjes, 

 in de Graafschap Zutphen memmekenskruid en wierwinde, in den Achterhoek van Gelder- 

 land zuigbloemen. 



L. Pericly'menum ] ) L. Wilde kamperfoelie (fig. 392). 



Deze plant is een windende heester, die zich om andere heesters of 

 boomen slingert en aan den wortel nieuwe uit- 

 spruitsels vormt, als de andere stengels met het 

 hakhout worden weggehakt. De jonge takken zijn 

 aan den top behaard. De bladen zijn tegenover- 

 staand , ovaal of omgekeerd eirond, spits, kort 

 gesteeld, onbehaard of behaard, de bovenste zijn 

 wel zittend, maar niet met de voeten aaneengegroeid. 



De schutbladen en kelken zijn klierachtig behaard, 

 de eerste zijn hartvormig en scheiden de afzonder- 

 lijke kransen, die samen het bloemhoofdje vormen, 

 dat eindelings staat en langgesteeld is. 



De bloemen zijn geelachtig wit, van buiten vaak 

 roodachtig, zelden purper. Zij zijn welriekend en 

 zittend. De kelk is zeer klein, 5-tandig met lancet- 

 vormige, spitse tanden. De bloemkroon is klierachtig behaard, zij heeft 



Lonicera Periclymenum 

 Fig. 392. 



>) Periclymenum = omranker. 



