330 



— VALERIANACEAE. — 



FAMILIE 107. 



getand. De vrucht (fig. 408) is glad of behaard, 2 1 ._, mM lang, kegelvormig- 

 eirond, van achteren vlak met verdiept, door een rib gedeeld, langwerpig 

 middenveld, van voren gewelfd met 3 ribben. Het vruchtbare hokje is veel 

 grooter dan de bijna verdwijnende, ledige, die tot capillaire kanalen worden. 

 2-3 dM. ©. Juli, Augustus. 



In het laatst van den bloei spreidt zich de bloeiwijze nooit zoo sterk uit 

 als bij V. olitoria en V. carinata. 



Vormen zijn: 



«. leiocarpa ') D. C. met kale vrucht. 



p. lasiocarpa-) Koch. met hakige, kortbehaarde vrucht. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze soort komt in geheel 

 Europa op bouwland voor. De vorm «. is bij ons vrij zeldzaam, de vorm 

 p. zeldzaam. 



V. eriocarpa :i ) Desv. Wolvruchtveldsla (fig. 409). 



Deze plant heeft een kantigen, vrij dikken, ruwen stengel met scherpe hoeken vormende 

 gaffeltakken. De bladen zijn kort gewimperd , de onderste 

 kort gesteeld, langwerpig-spatelvormig, stomp, de hoogere 

 zijn langwerpig of lijnvormig, spits, aan den voet verbreed 

 en daar vaak met eenige tanden. 



De bloemen zijn rosé en staan in vlakke en dichte hoofdjes 

 op verdikte stelen. De schutbladen zijn lancetvormig, even 

 groot als de vruchten. De kelkzoom is groen, netvormig 

 geaderd, hij vormt bijna een volledig kroontje en is schuin 

 afgesneden, 5-6-tandig. De voorste tanden zijn korter dan, 

 even lang als en een weinig breeder dan de vrucht. De 

 vrucht (fig. 409) is 2 a 3 mM lang met den kelkzoom er bij, 

 meest iets behaard, eirond, van voren gewelfd met 2 zwakke 

 ribben, van achteren plat met een ovaal, tusschen de ver- 

 heven randen ingedrukt middenveld. 1-2 dM. 0. April, Mei. 

 De vruchten (fig. 409) zijn zeer gekenmerkt door den groo- 

 ten, klokvormigen kelkzoom, die bij vergrooting getande 

 tanden en netvormige aderen blijkt te hebben. 

 De vorm />'. leiocarpa^) Koch. met kale vrucht, is alleen bij ons gevonden. 

 Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze soort komt in Midden- en Zuid-Europa 

 op bouwland voor. Zij wordt als Italiaansche veldsla wel bij ons gekweekt. De vorm fi. 

 is bij Apeldoorn gevonden. 



V. coronata ') D. C. Gekroonde vetsla (fig. 410). 



Deze plant is iets behaard en heeft vrij dunne, ruwe stengels, die krachtiger zijn dan bij 

 de andere soorten en waarvan de gaffeltakken scherpe hoeken 

 vormen. De bladen zijn gewoonlijk getand tot vindeelig. 



De bloemen zijn lila of blauw en staan in dichte, tenslotte 

 bolronde hoofdjes op niet verdikte stelen. De schutbladen 

 zijn ovaal, breedvliezig. De kelkzoom is vliezig, sterk net- 

 vormig geaderd, onbehaard, bekervormig, even lang als of 

 breeder dan de vrucht, tot in het midden gedeeld in 6 drie- 

 hoekige, genaaide tanden, die aan den top gekromd zijn en 

 als de vrucht rijp is, rechtopstaan. De vrucht is behaard, 

 omgekeerd kegelvormig-vierhoekig met van achteren een lang- 

 werpig, ingedrukt middenveld. 3-12 dM. 0. Mei— Juli. 



Tijdens den bloeitijd blijven de bloemhoofdjes dicht aan 

 den top der takken en later blijft dit ook zoo. Aan die 

 vruchtjes (fig. 410) is reeds, door ze tegen het licht te houden, 

 de eigenaardig gevormde 6-tandige breede kelkzoom met de 

 hakige doorntjes aan den top der tanden te zien. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in 



Valerianella eriocarpa 

 Fig. 409. 



Valerianella coronata 

 Fig. 410. 



!) leiocarpa = gladvruchtig. -) lasiocarpa = ruwvruchtk 



wolvruchtig. ') coronata = gekroond. 



■") eriocarpa = 



